เสี่ยวเอ้อร์หนุ่มคุกเข่าอยู่บนพื้น พอได้ยินเช่นนี้ก็กลัวจนตัวสั่นงันงก!
“ไม่จำเป็นต้องฆ่าเสี่ยวเอ้อร์” หลินซิงเยว่ถอนสายตากลับมา น้ำเสียงเรียบเฉย “จะจัดการเสี่ยวเอ้อร์อย่างไรเป็นเรื่องของหอหลิงหลง พระชายาอย่างข้าถูกใส่ร้าย หอหลิงหลงย่อมต้องชดใช้ อย่างน้อยก็ต้องให้ข้าสัมผัสได้ถึงความจริงใจกระมัง?”
ผู้ดูแลร้านร้อนใจจนเดินวนไปมา ก่อนจะหันไปมองถังอวิ๋นอีกครั้ง
ถังอวิ๋นพลันจนปัญญา เรื่องนี้นางเป็นผู้ก่อขึ้น หากค่าชดใช้แพงเกินไป เสี่ยวเอ้อร์ย่อมต้องมาเรียกเก็บส่วนต่างจากนาง!
เวลานั้น เวินหว่านซึ่งอยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้นว่า “ในเมื่อพระชายาไม่ต้องการปิ่นทอง เช่นนั้นไม่ว่าประเดี๋ยวพระชายาจะซื้อสิ่งใด ผู้ดูแลร้านก็ลดราคาให้สักหน่อยเถิด”
นางคำนวณไว้ดีแล้ว—หลินซิงเยว่มีเงินติดตัวอย่างมากก็ไม่เกินหนึ่งพันตำลึง ลดราคาให้สักหน่อย หอหลิงหลงก็ไม่เสียหายเท่าใดนัก ทั้งช่วยถังอวิ๋น ทั้งได้ไมตรีจากหอหลิงหลง นับเป็นการยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว
เมื่อเห็นเวินหว่านเอ่ยปาก ทุกคนก็พากันกระซิบกระซาบ
“นั่นคุณหนูใหญ่สกุลเวินจากจวนอัครมหาเสนาบดีมิใช่หรือ?”