คืนมืดลมแรง
ฟู่เสวี่ยหลีนั่งยอง ๆ อยู่หลังพงหญ้ารก สวมแว่นกันแดดกับหน้ากากอนามัย
เธอกำลังจะทำเรื่องที่มีโทษทางอาญาอย่างแรง
ลักพาตัวผู้ชายคนหนึ่ง
“...ต้องลงมือจริง ๆ เหรอ?” ฟู่เสวี่ยหลีกัดนิ้วตัวเอง พลางถามอย่างอดไม่ได้
ระบบกรีดร้องอย่างขุ่นเคืองที่เธอไม่เอาไหน:【มาถึงขั้นนี้แล้วจะโทษใครได้—!】
“...”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เธอก็ถอนหายใจ ถ้ารู้แต่แรก วันนั้นเธอไม่มีทางโทรแจ้งตำรวจเด็ดขาด...
หนึ่งเดือนก่อน เธอหยิบนิยายรักรันทดแนวไถ่บาปเล่มหนึ่งขึ้นมาเปิดอ่านส่ง ๆ ในห้องสมุด—《ขังเธอ》
เพิ่งเปิดหน้าแรกได้ไม่นาน ยังอ่านคำโปรยไม่จบด้วยซ้ำ เธอก็ทะลุมิติมาเสียแล้ว—มาทั้งร่าง
นิยายเล่มนี้เล่าเรื่องการไถ่บาปซึ่งกันและกันของพระเอกหนุ่มคลั่งรักจากตระกูลร่ำรวย กับนางเอกดอกไม้ขาวผู้เข้มแข็ง
ทั้งคู่ดึงรั้งกันไปมาท่ามกลางการกักขัง ความรักอันทรมาน และฉากเรตสิบแปดบวก สุดท้ายนางเอกก็กลายเป็นแสงสว่างของพระเอก ส่วนพระเอกก็เป็นหลักพึ่งพิงให้นางเอก
ส่วนภารกิจที่ปรากฏขึ้นหลังฟู่เสวี่ยหลีทะลุมิติมาคือ ปกป้องความรักของพระเอกกับนางเอก
แต่เธอยังจำไม่ได้เลยว่าพระเอกกับนางเอกชื่ออะไร!
เพื่อเอาชีวิตรอดและรอให้ระบบปรากฏตัว เธอจึงทำได้แค่พกเงินยี่สิบหยวนในกระเป๋าไปหางานแคชเชียร์ร้านสะดวกซื้อ
ข่าวดีคือ ระหว่างทำงาน เธอบังเอิญช่วยตำรวจจับอาชญากรหลบหนี ได้รับเงินรางวัลพลเมืองดีห้าหมื่นหยวน
ข่าวร้ายคือ อาชญากรหลบหนีคนนั้นเป็นตัวร้ายกลุ่มแรกของนิยายเล่มนี้...
ระบบ:【ตามเนื้อเรื่องเดิม แก๊งนี้เป็นคนลักพาตัวพระเอกไปขังไว้นานถึงสามเดือน จนจิตใจพระเอกบิดเบี้ยวและตกหลุมรักนางเอกอย่างหมกมุ่น หลังเธอช่วยเขาออกมา! แต่ตอนนี้เธอดันส่งพวกตัวร้ายเข้าคุกไปแล้ว!】
【ภารกิจของเธอเลยต้องเปลี่ยนด่วน จากปกป้องความรักของพระเอกกับนางเอก มาเป็นสวมรอยแก๊งอาชญากรแล้วลักพาตัวพระเอก】
ถึงฟู่เสวี่ยหลีจะพยายามเตรียมใจมาตลอด แต่พอได้ยินคำว่า ‘ลักพาตัวพระเอก’ ก็แทบหน้ามืดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เธอนะ! หนัก 86 กิโลกรัม สูง 160 เซนติเมตร เป็นไก่อ่อนที่โดนต่อยทีเดียวก็ปลิว ต้องไปแทนที่ ‘แก๊ง!’ ลักพาตัวต่อเนื่องที่ลักพาตัวพระเอกงั้นเหรอ...
มันต่างอะไรกับให้หลินไต้อวี้ถอนต้นหลิวขึ้นมาทั้งต้น?!
ฟู่เสวี่ยหลียิ้มแห้ง “แล้วฉันมีโอกาสทะลุมิติใหม่อีกรอบไหม?”
ระบบ:【มี! ทางนี้ยังเหลือนิยายอีกสองสามเรื่องที่ไม่มีใครเลือก ไปอยู่ในนั้นแล้วได้เป็นตัวเอกด้วย】
【ฉันอ่านให้ฟังนะ ‘ทะลุมิติทั้งร่างไปวันสิ้นโลก—จีบราชันซอมบี้ทั้งเก้าตน’ ‘ทะลุมิติทั้งวิญญาณไปโลกอสูร—มีลูกมากยิ่งมีโชคกับตัวร้ายทั้งเก้าคน’ ‘ทะลุมิติหลายโลกกับรักทรมาน—เคราะห์รักกัดกระดูกเก้าชาติของฉันกับอาจารย์ผู้ไร้ใจ’...】
“...”
จู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่าการลักพาตัวพระเอกคลั่งรักก็ใช่ว่าจะรับไม่ได้...
【ตอนนี้ภารกิจของเธอง่ายที่สุดแล้ว ขังพระเอกไว้สามเดือน รอให้นางเอกมาช่วยคน ภารกิจก็ถือว่าสำเร็จ นอกจากจะได้กลับโลกเดิมแล้ว ยังได้รางวัลหนึ่งร้อยล้าน!】
ความมืดตรงหน้าฟู่เสวี่ยหลียังไม่ทันจาง เธอก็ได้ยินระบบกรีดร้องขึ้นมาอีกครั้ง:【ให้ตายสิ มีคนโชคร้ายเลือก ‘จีบราชันซอมบี้’ ไปแล้ว!】
【ฉันต้องไปก่อนล่ะ!】
ฟู่เสวี่ยหลีไม่อยากเชื่อ “แล้ว แล้วฉันล่ะ...?”
【เธอแค่ทำตามที่ฉันบอก รับรองว่าไม่มีพลาด! ฉันจัดการทางนี้เสร็จแล้วจะกลับมาหาเธอนะ~】
เธออยากรั้งไว้อีกสักหน่อย แต่ข้างหูเหลือเพียงเสียงกบร้องไม่รู้จบ...
ไม่จริงน่า ทิ้งเธอไว้แบบนี้จริง ๆ เหรอ?
ฟู่เสวี่ยหลีตัวสั่น มองถนนตรงหน้าแล้วก็มองเวลา
เหลืออีกครึ่งชั่วโมง
พระเอกจะขับผ่านถนนเส้นนี้ แล้วประสบอุบัติเหตุเพราะรถเสียการควบคุม
ระบบบอกให้เธอฉวยโอกาสตอนเขาบาดเจ็บหมดสติ พาตัวเขาไปทั้งคนทั้งของ
พอคิดถึงตรงนี้ เธอก็ประหม่าเสียจนปวดฉี่ขึ้นมาอย่างหนัก
เพื่อป้องกันไม่ให้เธอฉี่รดตัวพระเอกเพราะตื่นเต้น เธอตัดสินใจไปเข้าห้องน้ำก่อน
พอกลับมา ถนนเปลี่ยวที่เดิมไม่มีใครอยู่ก็มีผู้ชายคนหนึ่งโผล่มาตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้!
ผู้ชายคนนั้นสวมเสื้อแขนยาวสีขาวเรียบ ๆ กับกางเกงวอร์ม กำลังจอดมอเตอร์ไซค์
ตรงขมับมีรอยถลอก มุมปากกับข้อนิ้วเปื้อนเลือดสดสีแดงฉาน
เขาขมวดคิ้ว กระแอมกระไอพ่นเลือดออกมาคำหนึ่ง ก่อนย่อตัวลงตรวจดูมอเตอร์ไซค์ไปด้วย คุยโทรศัพท์ไปด้วย
มอเตอร์ไซค์ดูเหมือนจะชนอย่างแรง เปลือกด้านหนึ่งแตกและบิดเบี้ยวไปแล้ว
เสียงจากโทรศัพท์ที่เปิดลำโพงดังขึ้น
“จี้อวี่เช่อ นายทิ้งโต๊ะแล้วเดินออกมาแบบนี้จริง ๆ เหรอ? พ่อนายไม่โกรธจนตายเหรอ? เพื่อนเอ๊ย ฉันนับถือนายจริง ๆ มรดกเป็นร้อยล้านยังบอกไม่เอาก็ไม่เอา สุดยอดเลยว่ะ”
“ไสหัวไป”
สายถูกตัดไป...
ฟู่เสวี่ยหลีกลืนน้ำลายเงียบ ๆ
สมกับเป็นพวกคลั่งรัก แค่พูดคำเดียวก็ทำเอาต้นคอเย็นวาบ
แต่ทำไมเขายังไม่สลบล่ะ!!!
เธอร้อนใจจนคิดอะไรไม่ออก
ช่างมัน!
โอกาสไม่รอใคร พลาดครั้งนี้ก็ไม่มีครั้งหน้าแล้ว
ฟู่เสวี่ยหลีค่อย ๆ ย่องด้วยฝีเท้าเบา รีบคลานไปยังรถเก่าซอมซ่อที่ซ่อนอยู่หลังพุ่มไม้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
เธอเหนื่อยจนหน้าแดงก่ำ ในที่สุดก็ขับรถออกจากทางเล็กขึ้นถนนใหญ่ได้
ระหว่างทางเธอขับเร็วมาก
จนกระทั่งเห็นเงาผู้ชายปรากฏขึ้นในสายตาอีกครั้ง หัวใจที่เต้นรัวของเธอถึงค่อย ๆ สงบลงเล็กน้อย
รถฮงกวงมินิสีขาวส่ายไปมาจอดข้างมอเตอร์ไซค์สีดำสุดเท่
ฟู่เสวี่ยหลีสูดหายใจลึก ลดกระจกลง “พี่ชาย เอ่อ...”
แต่เพิ่งพูดไปได้แค่นั้น เธอก็สบเข้ากับดวงตาที่ชายหนุ่มเงยขึ้นมาพอดี รูม่านตาสีดำสนิทราวกับวังวนลึกสุดหยั่ง เพียงสบตากันชั่วขณะ เธอก็เหมือนถูกดูดเข้าไป
แย่แล้ว เมื่อกี้เธอจะพูดอะไรนะ...?
“มีอะไร?” ชายหนุ่มถามอย่างสงสัย
เธอรีบหลบสายตาเขา จ้องโลโก้ที่สีลอกบนพวงมาลัย พลางให้กำลังใจตัวเอง
พอเตรียมใจเรียบร้อย เธอก็ยิ้มกว้าง “พี่ชาย ต้องการให้ช่วยไหม? ให้ฉันไปส่งไหม? แถวนี้เปลี่ยวมาก ดึกขนาดนี้ แถมพี่ยังบาดเจ็บอีก เกิด...เจอคนร้ายขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ~”
“ผู้ชายเดินคนเดียวกลางคืนอันตรายนะ!”
แผนของเธอง่ายมาก
แค่หลอกให้เขาขึ้นรถได้ เขาก็เป็นของเธอแล้ว!
จี้อวี่เช่อมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างพินิจ
หญิงสาวอายุยังไม่มาก หน้าตาน่ารักว่านอนสอนง่าย โผล่หัวออกมาครึ่งหนึ่งทางหน้าต่างรถ แก้มของเธอระเรื่อจาง ๆ ราวกับดื่มมา อาจเป็นเพราะกำลังประหม่า
เดิมทีจี้อวี่เช่อคิดจะปฏิเสธ แต่แบตโทรศัพท์ใกล้หมดแล้ว แถวนั้นก็ไม่มีทั้งหมู่บ้านและร้านค้า จะให้เขาเข็นมอเตอร์ไซค์ไปเป็นสิบกิโลเมตรงั้นเหรอ?
...ก็ไม่สมเหตุสมผลจริง ๆ
“ได้ งั้นรบกวนด้วย”
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก้าวไม่กี่ก้าวก็ถึงข้างรถคันเล็ก เปิดประตูแล้วหดขายาว ๆ เข้าไปนั่ง “ไปส่งฉันที่จุดพักรถ แล้วก็ส่งคิวอาร์โค้ดรับเงินมา ฉันไม่ได้นั่งฟรี ๆ”
แต่หญิงสาวกลับไม่พูดอะไรอยู่นาน
“ไม่ต้องเกรงใจ” เขาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย พูดอย่างใจกว้าง “ไม่ต้องเกรงใจ ฉันไม่ชอบติดหนี้บุญคุณคนอื่น ถ้าเธอไม่สะดวกรับเงินสดอย่างอื่นก็ได้ อะไรที่ฉันทำไหว เธอขอมาได้เลย”
พอพูดถึงตรงนี้ ดวงตาของหญิงสาวก็เป็นประกายขึ้นมาทันที “จริงเหรอ?”
“อืม จริง”
“งั้นพี่จะยอมกลับไปกับฉันดี ๆ ได้ไหม?!”
“?”
จี้อวี่เช่อนึกว่าตัวเองฟังผิด จนกระทั่งสบกับดวงตาฉ่ำน้ำของหญิงสาวที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและจริงจัง
“...”
“กลับไปกับฉันได้ไหม?” หญิงสาวขยับเข้ามาใกล้อีกนิด น้ำเสียงเจือแววอ้อนวอน
เห็นเขาเงียบไม่พูดอะไร ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอก็พลันเคร่งขรึมขึ้น ราวกับลูกแมวที่กำลังจะกางอุ้งเท้าหนามังคุดออกมา
“ถ้าพี่ไม่ยอม ผลที่ตามมาจะร้ายแรงมากนะ!”
จี้อวี่เช่อไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์นัก อดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้
ตรงไปตรงมาขนาดนี้เลยเหรอ?
เปิดมาก็รุกตรง ๆ เลย?
เขากวาดตามองหญิงสาวตรงหน้าเต็มตา รูปร่างเล็กบอบบาง หน้าตาหวานหยด มือทั้งสองข้างวางอยู่บนที่วางแขนกลางรถ ดูไม่มีพิษมีภัย
“ร้ายแรงแค่ไหน? อย่าบอกนะว่าจะตีฉันให้สลบแล้วมัดกลับไป?”
อีกฝ่ายชะงักไป “พี่รู้ได้ยังไง...”
เมื่อเห็นเธอทำหน้าจริงจังและตื่นเต้น เหมือนคิดจะทำจริง ๆ จี้อวี่เช่อก็อดยกมุมปากขึ้นไม่ได้ สีหน้าดูเจ้าเล่ห์อยู่บ้าง
“อ้อ? แล้วไม้กระบองของเธอล่ะ?”
“เรื่องนั้น ฉันไม่ได้เตรียมมา...”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาก็ก้มหน้าหัวเราะหึ ๆ คิดว่าเธอแค่ล้อเล่น
“พอแล้ว เลิกล้อเล่นได้แล้ว รีบออกรถ ไม่งั้น—”
พูดไปได้ครึ่งประโยค จู่ ๆ เขาก็พูดต่อไม่ออก
จี้อวี่เช่อรู้สึกเจ็บแปลบไปทั้งตัว
เขาก้มมองลงไป ถึงเพิ่งเห็นว่ามีอะไรบางอย่างจ่ออยู่ตรงเอวตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
กระบองไฟฟ้า?
กระแสไฟฟ้าดังซู่ ๆ
จี้อวี่เช่อ: “?”