เหออี้เชินกดหลินร่วนลงบนเตียงสีดำหลังใหญ่ จูบเธอจนมึนงงไปหมด
“ทำไมคุณพาฉันมาบ้านคุณล่ะ” ไหนบอกว่าจะไปส่งเธอกลับบ้านไง
“คืนนี้นอนที่นี่นะ ผมคิดถึงคุณแล้ว อืม ว่าไง”
หลินร่วนแพ้ทางเวลาเขาอ้อน จึงตอบตกลงไปโดยไม่ทันคิด
จากนั้นทุกอย่างก็ดำเนินไปอย่างเป็นธรรมชาติ
ไม่รู้ว่าเสื้อเชิ้ตของหลินร่วนถูกฉีกขาดตั้งแต่เมื่อไร กระทั่งกระโปรงของเธอก็ยับเยินจนดูไม่ได้ พังเสียหายหมดทั้งชุด
“เหออี้เชิน ทำไมคุณชอบฉีกเสื้อผ้าฉันอยู่เรื่อยเลย”
“ที่รัก ลองดูมือคุณก่อนสิว่ากำลังทำอะไรอยู่”
หลินร่วนมองเสื้อเชิ้ตที่ตัวเองลงมือฉีกขาด เอาเถอะ เธอก็ไม่ได้ดีไปกว่าเขาสักเท่าไร แบบนี้ก็ถือว่าเจ๊ากันแล้วสินะ
“เจ็บเข่า”
เธอเพิ่งบ่นจบ อีกฝ่ายก็เปลี่ยนท่าให้เธอทันที
เหออี้เชินโน้มตัวลงจูบดวงตาที่แดงก่ำจากการร้องไห้ของเธอ ก่อนจะเริ่มบรรเลงรอบใหม่
หลินร่วนดื่มด่ำกับเสียงสะอื้นแผ่วเบา พลางร้องขอชีวิตเสียงเบา
“เบา...เบาหน่อย”
หน้าผากของเหออี้เชินชุ่มไปด้วยเหงื่อ ทว่ามุมปากกลับยกขึ้น เห็นได้ชัดว่าเขากำลังเพลิดเพลิน
มือร้อนผ่าวกุมเอวเธอไว้ เมื่อเห็นเหงื่อของตัวเองผสมปนเปกับของเธอ เขาก็ยิ่งฮึกเหิม
ปลายนิ้วของหลินร่วนจิกผ้าปูที่นอนสีดำสนิท ความตัดกันระหว่างสีดำกับสีขาวทำให้เขาปลดปล่อยตัวเองอย่างเต็มที่
คืนนี้คงเป็นคืนที่ไม่ได้นอนแน่
……
เหออี้เชินชำนาญในการทายาให้เธอจนเสร็จ แล้วจึงมองคนบนเตียง
เขาหยิบกล่องใบหนึ่งจากตู้ข้างเตียง ก่อนจะนำของข้างในออกมา
“พอดีเลย ใส่ได้พอดี”