สวี่เวยไม่คิดเลยว่า หวงอี้เหมยเพิ่งเตือนเธอไปเมื่อครู่นี้ ส่วนคุณป้าคนนั้นก็คิดจะมาหาเธอจริง ๆ
สวี่เวยมองเล็บที่เพิ่งทำเสร็จอย่างพอใจสุด ๆ อยากกลับไปอวดให้คนอื่นเห็นเดี๋ยวนี้เลย
เพิ่งเดินมาถึงชั้นล่างของบริษัท ก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวาย
“ลูกชายฉันทำงานอยู่ที่นี่ ปล่อยฉันเข้าไป”
“คุณผู้หญิงคะ คุณไม่ได้นัดไว้ พวกเราให้เข้าไปไม่ได้จริง ๆ ค่ะ”
“งั้นคุณโทรศัพท์ให้คนข้างบนลงมารับสิคะ”
“หูมีปัญหาหรือไง ฉันบอกแล้วว่าโทรศัพท์แบตหมด แบตหมด หูหนวกหรือไง?”
ทั้งสองคนพูดวนไปวนมาอยู่แค่ไม่กี่ประโยค ไม่นานคนรอบข้างก็พากันมามุงดูเรื่องสนุก
คุณป้าอยู่บ้านจนเบื่อ ลูกชายก็หย่าแล้ว หลานสาวยังถูกพาตัวไปอีก
ตอนนี้ลูกชายยิ่งไม่กลับบ้าน เธออยากเจอเขาก็เลยต้องมาที่บริษัท
ไม่คิดว่าจะถูกขวางไว้เสียได้ โมโหจนแทบไฟลุก
ไม่นานเรื่องก็เอะอะใหญ่โต มีคนจำเธอได้ คุณป้าจึงถูกพาตัวออกไปทันที
พอไม่มีอะไรให้ดู ฝูงชนก็แยกย้ายกันไป
สวี่เวยเดินตามอยู่ห่าง ๆ ระยะกำลังพอดี ได้ยินบทสนทนาของพวกเขาชัดเจน
สวี่เวยไม่ได้เข้าไปในห้องทำงาน แค่ยืนรออยู่ข้างนอก
พอคุณป้าออกมาอีกครั้ง สายตาที่มองพวกเธอก็เปลี่ยนไป หยุดอยู่ที่สวี่เวยนานที่สุด
“หนู อายุเท่าไหร่แล้ว หันมาให้อาดูหน่อยสิ”
“หนูเป็นผู้หญิงที่ลูกชายอาชอบใช่ไหม? อาบอกนะ เรื่องมีลูกน่ะ ยิ่งเร็วยิ่งดี”