เห็นอาหารเต็มโต๊ะ เธอก็หยิบตะเกียบขึ้นมาทันที ฟางเซี่ยเหวินยกชามซุปมาวางตรงหน้าเธอ
“ดื่มซุปก่อน ระวังร้อน”
สวี่เวยไม่สนใจเขา กินข้าวต่อไป
ฟางเซี่ยเหวินเหลือบมองเรียวขาขาวผ่องของเธอ ก่อนรีบเบือนสายตากลับมา พยายามห้ามตัวเองไม่ให้มอง
“เรื่องฝึกงานของคุณวางแผนไว้ยังไง ไม่งั้นมาบริษัทผมไหม เดี๋ยวผมหาตำแหน่งให้ งานก็ไม่หนักด้วย”
“ไม่เอา ฉันจะหาเอง ไม่ต้องให้คุณช่วย”
“ถึงตอนนั้นคุณก็ต้องไปสัมภาษณ์อีก ยุ่งยากจะตาย มาทำที่บริษัทผมเลยดีกว่า หรือไม่ต้องทำงานก็ได้นะ”
“ผมออกใบรับรองฝึกงานให้ คุณพักอยู่บ้านก็พอ”
สวี่เวยกลืนอาหารในปากลงไปแล้วเช็ดปาก
“อะไร คุณอยากเลี้ยงฉันหรือไง”
“ผมมีเกียรตินั้นไหมล่ะ”
“ไม่มี!”
อย่าคิดว่าเธอไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ อยากเลี้ยงเธอเป็นนกน้อยในกรงทองสินะ กะจะเลี้ยงจนเธอหมดสภาพ สุดท้ายก็มีแต่ต้องพึ่งพาเขา ฝันไปเถอะ
“ฉันหาเองได้ ไม่ต้องให้คุณมาห่วง”
“ได้ คุณว่าไงก็ว่าตามนั้น”
……
สวี่เวยพยายามหางานอยู่หลายวัน ช่วงแรกยังมั่นใจเต็มเปี่ยม แต่เลือกไปเลือกมา
ไม่ก็ไกลจากที่พักเกินไป ไม่ก็ไม่ถูกใจเพราะไม่ใช่งานที่ชอบจริง ๆ
สุดท้ายก็ยังถูกฟางเซี่ยเหวินกล่อมให้มาทำงานที่บริษัทของเขาจนได้
“ต่อไปเวลามาทำงาน ไม่ต้องกังวลเรื่องเข้างานสาย”
“ผมจะไปรับคุณทุกวัน เรื่องกินก็ไม่ต้องห่วง บริษัทมีโรงอาหาร ถ้าไม่ชอบก็สั่งอาหารเดลิเวอรี หรือให้ผมทำให้ก็ได้”