เจียงอู้ลืมตาขึ้น สำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัว ดีเลย เป็นยุคปัจจุบัน
นี่คือออฟฟิศเรียบง่ายสว่างไสว บนโต๊ะตรงหน้ามีเอกสารกองหนึ่งกับโทรศัพท์เครื่องหนึ่งวางอยู่
แค่นี้เองเหรอ แล้วโทรศัพท์มือถือของเธอล่ะ โทรศัพท์ที่เธอเฝ้าคิดถึงมาตลอดล่ะ
“เลขาเจียง คุณเฟิงเรียกให้เข้าไปค่ะ”
［โฮสต์ เตรียมตัวให้พร้อม ฉันจะส่งความทรงจำให้］
ไม่นาน เธอก็รับความทรงจำเสร็จ
เฟิงเถิง เป็นเป้าหมายที่ท้าทายไม่น้อย
นิ้วเรียวจัดปอยผมที่ตกลงมาอย่างลวก ๆ “ทราบแล้วค่ะ”
“แปลกจัง ทำไมเลขาเจียงดูสวยขึ้นยังไงไม่รู้ เสียงก็น่าฟังมากด้วย” ฟังแล้วใจเธอละลาย อยากเอื้อมมือไปลูบสักที
เจียงอู้ได้ยินเสียงพึมพำเบา ๆ ของคนที่เดินจากไป
［ไปกันเถอะ ไปพบเป้าหมายของครั้งนี้กัน］
เจียงอู้ผลักประตูออฟฟิศบานหนักเข้าไป “คุณเฟิง มีอะไรให้ฉันทำหรือคะ”
“เลขาเจียง ช่วยจัดเอกสารช่วงหลายปีมานี้...”
กลิ่นหอมอ่อน ๆ ชวนให้รู้สึกดีลอยเข้าจมูกเขา เป็นกลิ่นที่เขาไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน
เฟิงเถิงละสายตาจากเอกสารแล้วมองไปข้างหน้า คนตรงหน้าคือเลขาคนใหม่ แต่ทำไมถึงสวยโดดเด่นขนาดนี้
ชุดทำงานสีดำเมื่ออยู่บนตัวเธอกลับให้ความรู้สึกไม่เหมือนใคร ใต้กระโปรงทรงสอบสีดำจะเผยทิวทัศน์แบบไหนกันนะ
“คุณเฟิง?”
“เสื้อเชิ้ตของคุณเล็กเกินไป”
“อะไรนะคะ?”
ส่วนโค้งเว้าที่ขับเน้นให้เห็นชัดทำให้เขากลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว แอร์ไม่ได้เปิดหรือไง
ความรู้สึกผิดปกติที่ช่วงล่างทำให้เขาขมวดคิ้ว เขาไม่เคยควบคุมตัวเองไม่ได้ขนาดนี้มาก่อน