เจียงอู้เลิกงานกลับบ้านหลังทำงานมาทั้งวัน ทำโอทีเหรอ? ไม่มีทาง ไม่แม้แต่วินาทีเดียว!
ระหว่างลงลิฟต์ เธอก็ก้มมองโทรศัพท์ในมือไปด้วย
“ซานซาน เธอเข้าบริษัทเฟิงเถิงมาได้ยังไง ตอนอบรมฉันไม่เห็นเธอเลย”
“เอ่อ... ช่วงนั้นฉันมีธุระน่ะ ก็เลยไม่ได้ไปเข้าร่วม”
“อย่างนี้นี่เอง”
เจียงอู้ได้ยินชื่อที่คุ้นหู จึงมองหญิงสาวสองคนที่เพิ่งเดินเข้าลิฟต์มา สายตาหยุดอยู่ที่คนซึ่งมีสีหน้าอึดอัด
เธอมัดผมเป็นจุกกลมน่ารัก ใบหน้ากลมดูนุ่มนิ่มน่าเอ็นดู ชวนให้คนรู้สึกชอบตั้งแต่แรกเห็น
เจียงอู้ละสายตาจากอีกฝ่าย แล้วก้มเล่นโทรศัพท์ต่อ
“นี่ ซานซาน เห็นไหม เมื่อกี้คนนั้นสวยมากเลย”
“ถ้าฉันมีหน้าแบบเธอสักครั้ง ชีวิตนี้ก็คงคุ้มแล้ว”
แม้รถจะขับออกไปแล้ว พวกเธอก็ยังคงพูดถึงเรื่องนั้น
เฟิงเถิงนวดขมับที่ปวดตึง พลางมองโต๊ะทำงานของเธอ รู้สึกเหมือนมันอยู่ห่างจากเขาไปหน่อย
……
เจียงอู้เพิ่งก้าวเข้าลิฟต์ ก็ได้ยินเสียงเรียก “รอก่อน”
“อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณเฟิง”
“อรุณสวัสดิ์”
เขามองคนตรงหน้า วันนี้เธอยังคงสวมชุดทำงาน เสื้อเชิ้ตกับกระโปรงทำไมถึงรัดรูปขนาดนี้ ยิ่งขับเน้นสัดส่วนงดงามของเธอเข้าไปอีก
“คุณเจียง”
“ค่ะ คุณเฟิง” เพิ่งเช้าก็จะมอบหมายงานแล้วสินะ
“ชุดของคุณ...”
“ติ๊ง—” ลิฟต์มาถึงพอดี เธอขยับหลบให้เจ้านายเดินออกไปก่อน
เฟิงเถิงจึงได้แต่กลืนคำพูดที่กำลังจะบอกให้เธอเปลี่ยนชุดลงคอ เนื้อผ้าของสูทเฉียดผ่านเอวด้านข้างของเธอ
เจียงอู้มองชายเสื้อสูทที่ลับตาไป ทำไมถึงรู้สึกว่าเมื่อกี้เขาตั้งใจนะ