ซ่งชิงหว่านลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือความผิดปกติของร่างกาย ความเหนื่อยล้าหนักอึ้งถาโถมเข้ามา
เธอหาห้องน้ำตามความทรงจำ พอมองตัวเองในกระจกก็เห็นใต้ตาคล้ำเป็นปื้น ริมฝีปากแห้งแตก ใบหน้าซีดขาวจนน่าตกใจ
［โฮสต์ ฉันจะปรับสภาพร่างกายให้］
［ไม่ต้อง］
จากความทรงจำที่ได้รับมา พระเอกในครั้งนี้เป็นหมอ เธอคงสภาพร่างกายแบบนี้ไว้เหมาะที่สุดแล้ว
［คงสภาพแบบนี้ไว้］ยิ่งดูอิดโรยกว่านี้ได้ยิ่งดี
เสี่ยวเฉี่ยว ผู้ช่วยของเธอเดินเข้ามาเห็นคนบนโซฟา แม้จะดูอิดโรยขนาดนี้ ซ่งชิงหว่านก็ยังสวยมาก ให้ความรู้สึกเหมือนสาวงามบอบบาง
“อาจารย์ซ่ง สบายดีไหมคะ?” เธอแทบไม่กล้าพูดเสียงดัง กลัวจะรบกวนสาวงาม
“ก็ดี” ที่จริงเวียนหัวมาก
เสี่ยวเฉี่ยวเห็นแบบร่างที่วางอยู่บนโต๊ะ มีตั้งเยอะขนาดนี้ อาจารย์ซ่งคงโต้รุ่งอีกแล้วสินะ
“อาจารย์ซ่ง งานออกแบบคราวนี้ไม่รีบนะคะ ทางนั้นก็ไม่ได้เร่งด้วย”
“ฉันรู้” แค่ไม่มีไอเดีย เลยอยากวาดเพิ่มอีกหน่อย
เห็นว่าเกลี้ยกล่อมเธอไม่ได้ ผู้ช่วยตัวน้อยจึงได้แต่หาวิธีอื่น
พอดีมีคนแนะนำให้ลองไปพบแพทย์แผนจีนดู คลินิกอยู่ไม่ไกล ถือโอกาสพาอาจารย์ซ่งออกไปเดินเล่น ค่อย ๆ เดินไปก็ถึงแล้ว
“อาจารย์ซ่ง ไม่ได้ออกจากบ้านมาหนึ่งสัปดาห์แล้วนะคะ ออกไปเดินเล่นบ้าง บางทีอาจได้แรงบันดาลใจก็ได้”
“จริงเหรอ?”
“ก็ไม่แน่นะคะ”
ซ่งชิงหว่านสวมหน้ากากกับเสื้อผ้าแล้วออกจากบ้าน
เสี่ยวเฉี่ยวตั้งใจพาเธอไปที่คลินิกแพทย์แผนจีน ไม่นานก็ถึง