การจากไปของหยวนเซียงฉินกับพ่อไม่ได้ส่งผลกระทบต่อครอบครัวเจียงมากนัก นอกจากทำให้คุณแม่เจียงอารมณ์หดหู่ลงนิดหน่อย
“พรุ่งนี้ผมจะพาแฟนกลับมาบ้าน”
หลังมื้อเย็น เจียงจื้อซู่ไม่ได้ลุกออกไปทันทีเหมือนทุกครั้ง แต่กลับทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้แทน
“อะไรนะ!”
“พี่มีแฟนจริง ๆ แล้วเหรอ”
“พี่ชาย จริงเหรอครับ?”
เจียงจื้อซู่ฟังคนทั้งบ้านถามเซ้าซี้ไม่หยุด จึงบอกให้ทุกคนเงียบลง
“พรุ่งนี้เธอจะมากินมื้อเย็นด้วย ผมจะพามาให้ทุกคนรู้จัก แม่ไม่ต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้แล้ว”
ทั้งที่รู้อยู่ก่อนแล้วแท้ ๆ ยังแกล้งทำเหมือนไม่รู้อะไรเลย คิดจะปิดบังใครกัน นอกจากอวี้ซู่แล้ว คนอื่นในบ้านน่าจะรู้กันหมดแล้ว
“พ่อ งั้นพวกเราต้องเตรียมตัวกันแล้ว เริ่มจากทำความสะอาดบ้านก่อน”
“อวี้ซู่ โดยเฉพาะห้องของลูก รกขนาดนั้น รีบไปจัดให้เรียบร้อยเลย”
“ห้องรับแขกก็ต้องทำความสะอาดด้วย มีหลายจุดที่ต้องจัดเก็บเลยนะ”
เมื่อเห็นทุกคนเริ่มวุ่นวายเตรียมตัว เขาก็รู้สึกว่าซางอวี๋กังวลเกินเหตุไปมาก ครอบครัวของเขาต้องชอบเธอแน่
……
“คุณคิดว่าของขวัญที่ฉันซื้อเป็นยังไงบ้าง ครอบครัวคุณจะชอบไหม?”
“ชอบแน่นอน ขอแค่เป็นของที่คุณเลือก พวกเขาก็ชอบทั้งนั้น”
“ตอบส่ง ๆ” ซางอวี๋ไม่พอใจกับท่าทีของเขา
เจียงจื้อซู่ได้แต่จับมือเธอขึ้นมา แล้วประทับจูบลงไปอย่างจริงจัง “วางใจเถอะ เรื่องที่คุณกังวลจะไม่เกิดขึ้นหรอก”
พอเปิดประตูเข้าไปเห็นคนหลายคนยืนอยู่ตรงทางเข้า เจียงจื้อซู่ก็ถอนหายใจ
“พวกคุณทำอะไรกันอยู่”