ซางอวี๋ไม่ยอมแพ้ จึงจูบตอบกลับไป สิ่งที่ได้รับกลับมาคือการตอบสนองที่เร่าร้อนยิ่งกว่าเดิม
เจียงจื้อซู่ช้อนตัวเธอขึ้นมาอย่างง่ายดาย มือขยับคลึงผิวกายส่วนล่าง
บนโซฟา เสื้อผ้าของซางอวี๋ยุ่งเหยิง กระโปรงกองร่นขึ้นมาค้างอยู่ตรงเอว เสียงหายใจหนักอึ้งดังมาจากด้านหลัง
เจียงจื้อซู่รู้จุดอ่อนไหวของเธอดีราวกับรู้จักฝ่ามือตัวเอง และไม่พลาดที่จะเอาใจใส่เป็นพิเศษ
ไม่นานเธอก็หมดเรี่ยวแรงต่อต้าน
เรียวขาทั้งสองเกร็งเหยียดอยู่กลางอากาศ เธอคิดว่าทุกอย่างจบลงแล้ว
ใครจะคิดว่านี่เป็นแค่จุดเริ่มต้น เจียงจื้อซู่อุ้มเธอกลับเข้าไปในห้อง
เขาวางเธอลงบนเตียง เธออาศัยแรงเด้งจากที่นอนคิดจะหนี
มือร้อนผ่าวคู่หนึ่งคว้าข้อเท้าไว้ ก่อนลากเธอกลับไปตรงหน้าเขา
“หนีทำไม”
ถ้าไม่หนี พรุ่งนี้เธอคงลุกจากเตียงไม่ไหวแน่ “จื้อซู่… ดึกแล้วนะ เราพักกันก่อนดีไหม”
“แค่ครั้งเดียวก็พอแล้วเหรอ”
เจียงจื้อซู่พูดพลางถอดกระโปรงของเธอออก เมื่อครู่เขาก็ขัดตากับมันจะแย่แล้ว เอาแต่เกะกะเขาอยู่ได้
“ไม่ไหวแล้ว ฉันไม่ไหวจริง ๆ นี่เป็นครั้งแรกของฉันนะ คุณทำแบบนี้ไม่ได้…”
“ไม่หรอก คุณไหว ผมเชื่อ”
ไฟปรารถนาในกายเขายังไม่มอดลง มองคนที่กำลังทำท่าน่าสงสารอยู่บนเตียงแล้วก็พูดว่า “ไม่ต้องห่วง คราวนี้ผมจะเบามือหน่อย”
เมื่อเขาก้มลงมาอีกครั้ง ซางอวี๋เห็นความปรารถนาและความรักลึกซึ้งในดวงตาคู่นั้น จึงรู้ว่าคราวนี้คงหนีไม่พ้นแล้ว
คืนนั้นเธออิ่มหนำ ไม่สิ ต้องบอกว่าอิ่มจนจุกเลยต่างหาก