ซางอวี๋มองชื่อสองชื่อที่อยู่บนสุดแล้วเบะปากอย่างไม่พอใจ ทำไมชื่อของตัวเองถึงอยู่ข้างล่างล่ะ
เจียงจื้อซู่รู้ว่าเธอมีฝีมือ แต่ไม่คิดว่าจะเก่งขนาดนี้ ครั้งนี้เขาไม่ได้ออมมือเลยด้วยซ้ำ
“ฮึ คราวหน้าคอยดูเถอะ” เธอจะไปหาครู คราวหน้าถ้ายังได้ที่หนึ่งร่วมกัน ชื่อของเธอต้องอยู่ข้างบน
เจียงจื้อซู่มองชื่อสองชื่อที่วางอยู่เคียงกัน พร้อมฟังคนรอบข้างพูดถึงชื่อของพวกเขาคู่กัน
นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าไม่ได้โดดเดี่ยวอีกต่อไป มีใครสักคนร่วมทางไปด้วยแล้วสินะ
ไม่รู้ว่าคราวนี้อีกฝ่ายจะทนได้นานแค่ไหน
การแข่งขันที่ดีช่วยให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่พัฒนาขึ้น จากที่นั่งฝั่งตรงข้ามในห้องสมุดก็เปลี่ยนมาเป็นนั่งข้างกัน
“ยังอ่านเรื่องแยกโครงกระดูกมนุษย์อยู่อีกเหรอ? คราวก่อนฝีมือเธอทำเอาฉันทึ่งเลยนะ”
“แน่นอน เมื่อก่อนฉันเคยมีประสบการณ์น่ะ”
“จื้อซู่ ฉันนั่งตรงนี้ได้ไหม?” หยวนเซียงฉินมองทั้งคู่ที่สนิทกันขนาดนั้นด้วยความหึงหวงและไม่พอใจ
“รู้จักกันด้วยเหรอ?” ซางอวี๋ลืมไปนานแล้วว่าพวกเขาเคยเจอกันตั้งแต่วันแรก
“อืม”
“จื้อซู่ เย็นนี้กลับบ้านด้วยกันนะ คุณป้าบอกว่า…”
ซางอวี๋ทำหน้าเหมือนกำลังดูละครสนุก ๆ จู่ ๆ ก็มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา ถ้าเจียงจื้อซู่มีแฟน ผลการเรียนของเขาจะ…
“คุยกันตามสบายนะ ฉันไปก่อนล่ะ” เธอต้องกลับไปอ่านหนังสือให้หนักจนแซงเขาให้ได้ คราวหน้าเธอต้องเป็นที่หนึ่งแน่นอน