【โฮสต์ ผ่านมาตั้งหลายวันแล้ว ไม่คิดจะบุกก่อนบ้างเหรอ】ระบบเห็นโฮสต์เอาแต่อ่านหนังสือก็ร้อนใจ คราวนี้มันไม่เข้าใจแผนของเธอจริง ๆ
【คู่เอกกับคู่ประกอบก็อยู่ใต้ชายคาเดียวกันแล้ว】
ซางอวี๋พลิกหน้าหนังสือต่อ 【จะรีบร้อนไปทำไม】
【ถ้าเป็นฝ่ายเข้าไปหาเองก็เหมือนของราคาถูก ฉันจะทำให้เขาเป็นฝ่ายมาจีบฉัน】
เธอไม่สนใจสายตาสอดส่องรอบตัว ยังคงใช้ชีวิตวนเวียนอยู่แค่ห้องเรียนกับห้องสมุดทุกวัน
ถึงจะอยู่ห้องเรียนเดียวกัน เธอกับเจียงจื้อซู่ก็ไม่มีปฏิสัมพันธ์กันเลย
เจียงจื้อซู่มองแผ่นหลังของคนที่นั่งอยู่แถวหน้า ในใจเต็มไปด้วยความสงสัย จึงเฝ้าสังเกตต่อไป
ช่วงบ่ายเขาไปค้นข้อมูลที่ห้องสมุด เพิ่งนั่งลงอ่านได้ไม่นาน ก็รู้สึกว่ามีใครบางคนนั่งลงฝั่งตรงข้าม
เขาขมวดคิ้ว กำลังจะเอ่ยปฏิเสธ
แต่พอเงยหน้าขึ้น กลับไม่คิดว่าจะเห็นเธอ ช่วงไม่กี่วันนี้เธอมักปรากฏตัวในความฝันของเขาเสมอ
พอตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เขาก็รู้สึกว้าวุ่น เหตุผลบอกว่านี่ไม่ถูกต้อง แต่ร่างกายกลับควบคุมไม่ได้
“ว้าว เธอมาอีกแล้วจริง ๆ นั่งที่เดิมด้วย โชคดีที่วันนี้ฉันมาเร็ว”
“ข่าวที่คนนั้นบอกเชื่อถือได้แฮะ เธอมาห้องสมุดทุกวันจริง ๆ”
“เพื่อน ขอแรงใจหน่อย ฉันลุยแล้วนะ”
เจียงจื้อซู่ได้ยินเสียงรอบข้าง เธอมาที่นี่ทุกวันงั้นเหรอ?
ดูท่าแรกเริ่มเขาคงคิดไปเอง
เขานึกว่าเธอ...
“สวัสดีครับ ขอทำความรู้จักได้ไหมครับ” ผู้ชายที่เพิ่งพูดเมื่อครู่ไม่รู้เดินเข้ามาตั้งแต่เมื่อไร