เจียงชิงถูกเสียงร้องไห้ปลุกให้ตื่น หนวกหูชะมัด
“เป็นเพราะพวกแก เป็นเพราะพ่อของแก ทำไมเขาถึงหนีหลังชน ทำไมถึงดื่มเหล้า พวกแกฆ่าพ่อฉัน!”
“ไสหัวไป พวกแกไสหัวไปให้หมด!”
“ขอโทษ เราจะชดใช้ความผิดที่ก่อไว้ให้ได้ ขอโทษจริง ๆ”
“คุณน้าเจียง ขอโทษครับ ผมขอโทษพวกคุณจริง ๆ”
“ขอโทษแล้วมีประโยชน์อะไร พ่อของพวกเธอจะกลับมาไหม แล้วปล่อยให้แม่ลูกกำพร้าพ่ออย่างพวกเธออยู่กันยังไง”
ระหว่างที่พวกเขาทะเลาะกัน เจียงชิงก็ได้รับความทรงจำมาเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มที่กำลังประคองใครสักคนอยู่ไม่ไกล น่าจะเป็นพระเอกของเรื่องนี้—ต้วนเจียสวี่
คนที่ตายคือพ่อของเธอ แถมยังถูกพ่อของพระเอกชนตายอีก สถานะนี้น่าสนใจดีนี่
เจียงชิงมองความวุ่นวายตรงหน้าราวกับกำลังดูละคร เธอไม่ได้รู้สึกผูกพันกับคนพวกนี้อยู่แล้ว แม้แต่แสร้งทำก็ยังไม่อยากทำ จึงนั่งมองอยู่ข้าง ๆ เฉย ๆ
ต้วนเจียสวี่สังเกตเห็นสายตาที่กำลังจับจ้อง จึงมองหาต้นตอ แล้วก็เห็นลูกสาวคนเล็กของบ้านนี้กำลังมองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ในดวงตาคู่นั้นไม่มีทั้งความเกลียดชังและความรู้สึกอื่นใด มีเพียงการมองดูเท่านั้น
ต้วนเจียสวี่ละสายตากลับมาด้วยความละอาย ครอบครัวของพวกเขาเป็นคนผิด
สุดท้ายแม่ลูกพระเอกก็ยังถูกไล่ออกไป ข้าวของที่เอามาด้วยถูกโยนตามออกไปจนหมด
เสียงร้องไห้โวยวายข้างหูทำให้เธอขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด
เมื่อมองพี่สาวในนามคนนี้ เจียงชิงก็รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นผู้ป่วยทางจิต เธอมองทะลุร่างของอีกฝ่ายและเห็นวิญญาณสีดำมืด สมกับที่สกปรกจริง ๆ