เจียงอู้ไม่รู้ว่าตัวเองสั่งเหล้ามาตั้งแต่เมื่อไร พนักงานยกแก้วเหล้าเข้ามา
เลิกกับผู้ชายแล้วเสียใจขนาดนั้นเชียว? ถึงกับดื่มเหล้าเลย
สิ่งที่เจียงอู้คิดคือ กินของแห้ง ๆ จนฝืดคอแล้ว ซุปยังราคาไม่แพงเท่าเหล้า เธอเลยสั่งเหล้าราคาแพงสุด ๆ มาหนึ่งขวด ข้างหลังมีเลขศูนย์ตั้งหลายตัว ยังไงก็ไม่ต้องจ่ายเองอยู่แล้ว
ดื่มไม่หมดก็หิ้วกลับไปได้ ค่อย ๆ ดื่มด่ำที่บ้าน คิดแล้วก็มีความสุขสุด ๆ
เหล้าเพิ่งมาเสิร์ฟ เธอก็กระดกหมดแก้วทันที จุ๊บปากสองสามที รสชาติก็ไม่เลวนี่นา แต่ยังไม่ทันได้ลิ้มรสอะไรเลย
“ขออีกแก้ว”
เฟิงเถิงขมวดคิ้ว เธอก็ยิ่งร้อนใจ เขาคงไม่ได้คิดว่าเธอใช้เงินเปลืองหรอกนะ
ไม่ได้การ ต้องสั่งเพิ่มอีกหน่อย
เฟิงเถิงยกเหล้าในแก้วดื่มรวดเดียวจนหมด อารมณ์ก็แย่ลงไปด้วย
ทั้งคู่ผลัดกันดื่มคนละแก้ว ราวกับกำลังแข่งกัน
พนักงานเอ่ยว่า “หรือพวกคุณจะเอาขวดไปเทกันเองดีไหมครับ”
“บอส นี่เหล้าที่ฉันสั่งนะ” คุณดื่มไปครึ่งขวดหมายความว่ายังไง
“ฉันดื่มไม่ได้หรือไง”
ได้ยินน้ำเสียงไม่เป็นมิตรของเขา เจียงอู้ก็รีบตอบ “ได้สิ คุณดื่มได้อยู่แล้ว”
“พนักงาน เอามาอีกสองขวด”
พอกินมื้อหนึ่งเสร็จ บนโต๊ะก็มีขวดเหล้าเปล่าวางอยู่ 4 ขวด ทั้งคู่เสมอกัน ไม่มีใครแพ้ชนะ
เจียงอู้ที่ดื่มเหล้าไปแล้วรู้สึกมึนหัวนิดหน่อย เธอต้องกลับไปนอนต่อแล้ว
“บะ...บอส อย่าลืมจ่ายเงินนะ ฉันไปก่อนล่ะ” ตอนเดินไปก็ยังไม่ลืมหยิบอาหารที่ห่อกลับด้วย
เฟิงเถิงรู้สึกเหมือนเมื่อครู่ตัวเองเสียสติไปแล้ว ทำไมถึงได้ไปแข่งดื่มกับเธอกันนะ