เจียงอู้นอนยาวจนถึงเที่ยง สุดท้ายก็หิวจนตื่น เพราะเมื่อคืนเธอแทบไม่ได้กินอะไรเลย
เธอปีนลงจากเตียงอย่างยากลำบากเพื่อหาอะไรกิน สุดท้ายก็ตัดสินใจสั่งอาหารเดลิเวอรี
ทันทีที่เปิดมือถือ ก็เห็นสายที่ไม่ได้รับเรียงกันเป็นพรวน แถมทั้งหมดมาจากเจ้านาย
มีเรื่องใหญ่ขนาดไหนกัน ถึงได้โทรหาเธอตั้งหลายสาย
“แย่แล้ว แย่แล้ว” เธอพึมพำ สายเจ้านายโทรมาแล้วไม่ได้รับแบบนี้ จะโดนไล่ออกไหมนะ
จู่ ๆ มือถือก็สั่น ทำเอาเธอสะดุ้งโหยง เกือบทำหลุดมือ
บนหน้าจอแสดงชื่อสายเรียกเข้า: นายทุนใจดำโทรมา
“ฮัลโหล”
“ทำไมฉันโทรหาเธอตั้งแต่เช้า แต่เธอไม่รับเลยสักสาย”
อีกฝ่ายกลับเป็นคนตำหนิเธอก่อนเสียอย่างนั้น
เจียงอู้ปรับน้ำเสียงให้เป็นทางการ “คุณเฟิง มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ?”
ถ้าจำไม่ผิด วันนี้เป็นวันหยุดของเธอ เมื่อวานเขาฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง
“ออกมากินข้าว รถฉันจอดอยู่หน้าอาคารบ้านเธอ”
“อะไรนะ!”
เจียงอู้รีบวิ่งไปที่หน้าต่าง แล้วก็เห็นรถคันคุ้นตาจอดอยู่จริง ๆ
“เจ้านาย มีเรื่องงานอย่างอื่นอีกไหมคะ? เรื่องกินข้าวฉันขอไม่ไปนะคะ ฉันเพิ่งกินเสร็จ ขอบคุณค่ะ”
แม่ตัวดี เมื่อคืนเขาก็ดูออกแล้วว่าเธอทำอาหารไม่เป็น เช้านี้เลยมาดักรออยู่ข้างล่าง ตั้งแต่เช้าก็ยังไม่เห็นพนักงานส่งอาหารสักคนเข้าไป
ถ้าเขาเดาไม่ผิด คนคนนี้คงเพิ่งตื่นแน่ ๆ
“ฉันจะรอสามนาที ถ้าไม่ลงมา หักเงินเดือน”
พอเห็นว่าอีกฝ่ายวางสายไปแล้ว เจียงอู้ก็โมโหจนเหวี่ยงหมัดใส่อากาศ
“อะไรกันเนี่ย กินข้าวทีไรก็ต้องมีคนไปนั่งเป็นเพื่อนตลอด” นิสัยบ้าอะไรของเขา