เจียงอู้มองเฉินเชินที่ด้อยกว่าเฟิงเถิงไปเสียทุกด้าน แล้วเธอไปชอบเขาลงได้ยังไงกันนะ
เฉินเชินมองแฟนสาวที่ไม่ได้เจอกันมานาน เธอสวยขนาดนี้ได้ยังไง เมื่อก่อนสวยขนาดนี้ด้วยหรือเปล่า? สวยแบบนี้แล้วเขายังจะบอกเลิกเธออีกไหม?
“จู่ ๆ ทำไมถึงนัดฉันมากินข้าวล่ะ”
ที่ทำงานของทั้งคู่ห่างกันไปคนละฟากเมือง ความรักครั้งนี้แทบไม่ต่างอะไรกับไม่ได้คบกัน
อย่างมากก็แค่ทักทายกันทางโทรศัพท์ แล้วก็จบ
เจียงอู้อยากพูดเลิกตรง ๆ เธอไม่ได้ชอบผู้ชายคนนี้ แถมสายตาที่เขามองเธอก็ดูหื่นกาม
“เฉินเชิน ฉันคิดว่าเราอาจจะ...”
แต่จังหวะนั้นโทรศัพท์ก็ดังขึ้น “ฮัลโหล”
“เลขาเจียงครับ เจ้านายบอกว่ามีเอกสารด่วนต้องจัดการ คุณยังไปไม่ไกลใช่ไหมครับ รีบกลับมาหน่อย ต้องทำโอทีนะครับ มีค่าล่วงเวลาด้วย!”
อาเหม่ยมองเจ้านายที่ยืนอยู่ริมหน้าต่าง สีหน้าบูดบึ้ง ช่างเถอะ ทำไมต้องเป็นเธอทุกทีนะ ทั้งที่ลินดาก็อยู่ด้วย ทำไมไม่ให้ลินดาทำล่ะ
“ได้ ฉันจะกลับไปเดี๋ยวนี้”
“ขอโทษนะ ฉันคงต้องกลับไปทำโอที”
“ไม่เป็นไร ฉันรอได้ ไว้กินมื้อดึกกัน” ค่อยหาโอกาสตอนกลางคืนอีกที พวกเขาจะได้ใกล้ชิดกันบ้าง คบกันมาตั้งนาน ตอนเรียนก็แค่จับมือกัน จูบกันยังไม่เคยเลย
ผู้หญิงสวยขนาดนี้ เมื่อก่อนเขาตาบอดหรือไงนะ?
พอเห็นสีหน้าของผู้ชายคนนี้ยิ่งหื่นขึ้นเรื่อย ๆ เจียงอู้ก็ไม่พูดอะไรต่อ หันหลังกลับไปบริษัท
เฟิงเถิงมองทั้งสองคนที่แยกจากกัน ผู้ชายแบบนั้นไม่คู่ควรกับเธอ เขาตัดสินใจแล้วว่าจะชิงเธอมาให้ได้