ต้วนเจียสวี่ยืนรออยู่หน้าโรงเรียนนานมาก แต่ก็ไม่เห็นใครออกมา เธอไม่มีทางกลับก่อนเวลาแน่
เขาเดินเข้าไปตรง ๆ แล้วหาห้องเรียนของเธอจนเจอ
“ดูคะแนนของเธอสิ ตกลงไปตั้งเยอะ รู้ว่าที่บ้านเกิดเรื่องขึ้นก็จริง แต่ความสามารถในการรับมือกับความกดดันของเธอแย่เกินไปแล้ว ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ชีวิตเธอพังแน่”
“พรุ่งนี้ให้แม่เธอมาพบครูหน่อย”
“ครูคะ แม่หนูป่วย มาไม่ได้ค่ะ”
“ที่บ้านไม่มีคนอื่นแล้วหรือไง เธอ...”
ครูมองใบหน้าเล็ก ๆ ที่ดื้อรั้นของเด็กสาว แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรที่แย่ไปกว่านั้น เพียงกำชับให้เธอรีบปรับสภาพจิตใจ แล้วทำคะแนนให้ดีขึ้น
ต้วนเจียสวี่ได้ยินทุกอย่างจากด้านนอก เขามองเธอเก็บหนังสือบนโต๊ะอย่างเงียบงัน แต่ไม่ได้เข้าไปช่วย
เขาแอบกลับไปที่หน้าโรงเรียน
เจียงชิงเห็นเขา แต่ก็ยังไม่พูดอะไรสักคำ เดินไปข้างหน้าอย่างเงียบ ๆ
แต่ต้วนเจียสวี่สังเกตว่านี่ไม่ใช่ทางกลับบ้านของเธอ เขาไม่ได้ทัก เพียงเดินตามไป
ทั้งคู่นั่งอยู่ริมแม่น้ำตลอดทั้งคืน ไม่พูดอะไรกัน ไม่มีใครมารบกวน
ที่น่าประหลาดยิ่งกว่านั้นคือพวกเขาหายไปทั้งคืน แต่กลับไม่มีใครสังเกตเห็น ไม่มีใครมาตาม ไม่ต้องพูดถึงการแจ้งตำรวจเลย
……
“ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ได้คิดสั้น แค่อยากอยู่เงียบ ๆ คนเดียว นายไม่ต้องตามฉันตลอดก็ได้”
นับตั้งแต่รู้จักกันมา นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงชิงเป็นฝ่ายชวนเขาคุยก่อน
“ฉันรู้”
“ฉันก็อยากอยู่เงียบ ๆ เหมือนกัน ที่นี่ที่นายหาเจอก็ดีนะ”