“คุณหนู นางแอบเข้ามา วางจดหมายนี้ไว้ใต้ฟูกที่นอน ข้าพเจ้าเห็นแล้ว แต่ไม่ได้ทำอะไรให้แตกตื่น”
ไห่ถังกล่าวว่า แทนที่จะจับได้คาหนังคาเขา กลับปล่อยให้มันเล่นละครต่อไปดีกว่า
เซี่ยซุ่ยซุ่ยหัวเราะเย็นชา จูหยาน กล่องนั้นช่างทำให้เจ้าเปิดเผยธาตุแท้ออกมาจริง ๆ
นางพลิกฟูกขึ้นมา แล้วหยิบจดหมายออกมา
จดหมายหนาเป็นตั้ง เนื้อหาล้วนเป็นจดหมายที่เซี่ยเฟยติดต่อกับเป่ยหยานเพื่อทรยศ
ลายมือนั้นดูคล้ายลายมือของท่านพ่ออย่างมาก
จดหมายทรยศชาติเช่นนี้ เพียงฉบับเดียวก็เพียงพอจะทำให้ทั้งจวนแม่ทัพต้องตายทั้งตระกูล
คนที่คิดกำจัดจวนแม่ทัพ คงยังไม่รู้ข่าวการสิ้นพระชนม์ขององค์รัชทายาท ซ้ำยังติดสินบนจูหยานให้เป็นไส้ศึก กลั่นแกล้งท่านพ่อว่าเป็นกบฏ!
ท่านพ่อจงรักภักดีต่อชาติ แม้จะต้องฆ่าตัวตายก็ไม่คิดก่อการกบฏ จะไปทรยศได้อย่างไร?
ในชาติก่อน การเนรเทศจวนแม่ทัพจะมีเงื้อมมือของจูหยานเกี่ยวข้องด้วยหรือไม่ นางไม่อาจรู้ได้ แต่ว่าบัดนี้ จูหยานต้องการให้ทั้งจวนแม่ทัพพินาศ!
นี่คือสุนัขเนรคุณอย่างแท้จริง
นางระงับความโกรธไว้ในใจ กล่าวชื่นชมไห่ถังหนึ่งประโยค แล้วกระซิบสั่งกำชับว่า “เรื่องจดหมาย เจ้าจงแสร้งทำเป็นไม่รู้ ทุกอย่างเป็นไปตามปกติ”
ไห่ถังพยักหน้ารับ
เซี่ยซุ่ยซุ่ยรีบสอดจดหมายเข้าไปในชายเสื้อ แล้วเดินไปที่ลานหน้า
พี่ใหญ่เข้าวังไปแล้ว นางจึงเรียกเซี่ยซิงหลางและหลัวเซินมาที่ห้องหนังสือ แล้วส่งจดหมายให้พวกเขาดู
หลัวเซินโกรธจัด “นี่เป็นของปลอมชัด ๆ ท่านพ่อเจ้าตลอดชีวิตปกป้องบ้านเมือง จะไปทรยศได้อย่างไร?”
เซี่ยซิงหลางกล่าว “การนำความขัดแย้งในราชสำนักมาใช้มือสตรีเป็นเครื่องมือ ย่อมแยบยลและร้ายกาจยิ่งนัก ห้องหนังสือของท่านพ่อและพี่ใหญ่เข้าไปยาก จูหยานจึงยัดใส่ห้องนางของน้องสาว ไม่อาจรู้ว่าจูหยานได้ผลประโยชน์ใดมา ถึงได้ลงมืออันโหดเหี้ยมเช่นนี้!”
เซี่ยซุ่ยซุ่ยกล่าว “ท่านแม่ ข้ารู้ว่าใครเป็นคนมอบจดหมายนี้ให้นาง”
นางเล่าเรื่องที่เห็นฉีอวี้โรวมอบกล่องใบหนึ่งให้จูหยานที่จวนองค์หญิงใหญ่ให้หลัวเซินและเซี่ยซิงหลางฟัง