ลองคิดดูเถิด เซียวเฟิง นี้คือสัญลักษณ์ของจอมทัพกองทัพเป่ยเยียนโดยแท้!
หากเป่ยหยานไร้ซึ่งเซียวเฟิง ก็คงเหมือนทารกที่ไร้เขี้ยวนมกระมัง?
เซ็นได ทาเคฮิโตะ คือวิญญาณแห่งการศึกทางทะเลของอาณาจักรตงหลิง หากตงหลิงไร้ซึ่งเซ็นได ทาเคฮิโตะ ก็ยังไม่ดีเท่าราชสำนักจงเฟิงเสียอีก
ส่วนอิโนะอุเอะ ฮวาเซียง ก็เป็นพระอนุชาองค์สุดท้ายที่รอดชีวิตของฮ่องเต้อิโนะอุเอะ ฮิกะซิแห่งตงหลิง ตระกูลอิโนะอุเอะเหลือเพียงอิโนะอุเอะ ฮิกะซิกับอิโนะอุเอะ โอว บิดาและบุตรเท่านั้น
หากสังหารฮ่องเต้กวงจงเพื่อบูชายัญธง... การออกศึกครั้งนี้ คงสามารถบุกทะยานตรงไปได้โดยไม่มีอะไรขัดขวางกระมัง!
ทหารทั้งกองทัพโห่ร้อง กู่ร้องดังลั่น
เซียวเฟิง เซ็นได ทาเคฮิโตะ อิโนะอุเอะ ฮวาเซียง และฮ่องเต้กวงจง ต่างรู้สึกตื่นตระหนกยิ่งนัก มนุษย์เราย่อมต้องตายสักวัน บ้างก็ยอมรับความตายอย่างสงบ บ้างก็หวงแหนชีวิตและหวาดกลัวความตาย บ้างก็ใช้ชีวิตอย่างมัวเมาและไร้จุดหมาย... บ้างก็... หากสามารถไม่ตายได้ก็ไม่ตาย!
ทั้งสี่คนถูกทหารลากขึ้นไปบนแท่นสูง แล้วกดให้คุกเข่าลง
เซี่ยซิงหลางกล่าวสุนทรพจน์ปลุกใจก่อนออกศึก
เจียงอู๋หยางเป็นผู้ดำเนินพิธีบูชายัญสวรรค์
จับคนออกมาบูชายัญธง!
เซียวเฟิงประท้วงอย่างรุนแรง อิโนะอุเอะ ฮวาเซียงพูดภาษาที่ฟังไม่รู้เรื่องเป็นคำพูดแปลกๆ ส่วนเซ็นได ทาเคฮิโตะกล่าวคำหนักแน่นประโยคหนึ่งว่า “ยี่สิบปีจากนี้ ข้าก็เป็นวีรบุรุษอีกคน!”
ผู้คนต่างพากันถุยน้ำลายใส่เขา!
ส่วนฮ่องเต้กวงจงดิ้นรนสุดชีวิต น้ำตาและน้ำมูกไหลพรากกล่าวว่า “พวกเจ้ากล่าวว่าจะไม่สังหารข้า การผิดคำพูดมิใช่สุภาพบุรุษ”
เจียงอู๋หยางถามว่า “หลี่อวิ๋นเต๋อ เจ้าจะยอมถอยทัพหรือไม่?”
“ยอม ข้าจะยอมทำตามทุกอย่าง”
“บูชายัญธง!” เจียงอู๋หยางออกคำสั่ง ทหารคนหนึ่งก็ฟันดาบลงทันที ฮ่องเต้กวงจงถึงกับกลั้นปัสสาวะไม่อยู่
“ฉาด~”
“ฉาด~”
“ฉาด~”
เลือดสามสายเปื้อนธงศึกแดงฉาน
ศีรษะของเซียวเฟิง เซ็นได ทาเคฮิโตะ และอิโนะอุเอะ ฮวาเซียง กลิ้งตุ้มๆ มาตรงหน้าฮ่องเต้กวงจง ดวงตายังเบิกกว้างค้างอยู่
ฮ่องเต้กวงจงตกใจจนร้อง “ก๊าก” แล้วสลบไป
“ออกศึก~”
ยามหยินวันที่ยี่สิบเดือนสอง ทหารทั้งกองทัพขึ้นเรือ