ปั๋วเว่ย์ได้ยินข่าวที่เซี่ยซิงฮุยแจ้งมา อดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้นว่า "น้องสาวของเจ้า ต่างหากที่เป็นดาวนำโชคกระมัง?"
คิดไม่ถึงว่า "หมู" โง่เขลาตัวนั้นจะยังมีจิตสำนึกดี ถึงกับมอบโสมให้หนึ่งต้นทันที แถมยังดึงเอาโจรผู้ต้องหาออกมาอีกคนหนึ่งด้วย
ภูเขาลูกนี้ถูกชาวบ้านเดินจนเกลี้ยงแล้ว เซี่ยซุ่ยซุ่ยพาต่งซ่างอี้ขึ้นไปไม่ถึงครึ่งวัน กลับได้โสมป่าแก่อายุห้าสิบปีขึ้นไปมาหนึ่งต้น!
ปล่อยให้ต่งซ่างอี้เจ้าโง่นั่นได้ของดีไปฟรี ๆ
เมื่อครู่เขายังอิจฉาต่งซ่างอี้ที่ได้วาสนา ตอนนี้เขาดีใจจนแทบจะกระโดดโลดเต้น
สถานที่ระบุไว้ชัดเจน แถมยังเป็นนักโทษหนักในราชสำนัก ค่าหัวถึงสามพันตำลึง!
หากปั๋วเว่ย์ไม่ได้เป็นหัวหน้าขบวนเนรเทศ เขาอยากจะรีบพาคนขึ้นเขาไปจับอวี้ถังทันที
เดิมทีวางแผนว่าจะนอนกลางป่าในคืนนี้ แต่ปั๋วเว่ย์กลับเปลี่ยนใจกะทันหัน คืนนี้ทุกคนพักในเมืองที่ใกล้ที่สุด เมืองชิงเฉิง!
พอไปถึง จะให้คนของจวนแม่ทัพเข้าไปในเมืองเพื่อแจ้งความกับสำนักราชการ
เซี่ยซิงฮุยกลับมาจากปั๋วเว่ย์ เซี่ยซุ่ยซุ่ยก็เริ่มทำอาหารพิเศษให้คนในครอบครัว
นางหยิบแอปเปิ้ลออกมาจากห่อสัมภาระแปดผล เหมือนกับส่งสัญญาณลับ แอบส่งให้ทุกคนในครอบครัว กินๆๆ!
"น้องสาว เจ้า..." ลู่เซียงอีมองนางหยิบแอปเปิ้ลออกมาจากห่อสัมภาระ ตาเบิกกว้าง
ห่อสัมภาระเหล่านั้นนางตรวจดูมานานแล้ว ข้างในไม่มีแอปเปิ้ลสักผล!
"ข้าเก็บมาจากบนเขาน่ะ... จุ๊ๆ อย่าพูดอะไรทั้งนั้น!"
เก็บมาจากบนเขา? ตอนนี้ยังไม่ถึงเดือนสี่ด้วยซ้ำ แอปเปิ้ลจะสุกได้อย่างไร?
ข้าอ่านหนังสือน้อย อย่ามาหลอกข้า!
ลู่เซียงอียิ้มเผยฟันขาวเป็นระเบียบ กระซิบเบาๆ ว่า "หวาน~จริง~"
เซี่ยซิงหยุนแอบยัดผลไม้ของตัวเองใส่มือภรรยาอย่างระมัดระวัง
เซี่ยซุ่ยซุ่ยกล่าวว่า "พี่รอง ท่านกินไปเถิด ยังมีในห่ออีก!"
ทรัพย์สมบัติไม่ควรโชว์ให้คนนอกเห็น คนจวนแม่ทัพเงียบๆ กินผลไม้ สองสามคำก็หมด ต่างเห็นว่าเซี่ยซิงหยุนกลืนเมล็ดลงท้องไปด้วย ต่างก็ทำตาม กินลงไป!
ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมจางๆ ของแอปเปิ้ล ปะปนกับสายลมฤดูใบไม้ผลิที่พัดฝุ่นตลบ โชยผ่านไปไม่นานก็จางหายไปอย่างไร้ร่องรอย
เซี่ยซุ่ยซุ่ยกินไปพลางจ้องมองเซี่ยหลิวเอี๊ยนไปพลาง ความคิดลอยไปไกลแล้ว