หากขอยอดของเดือนหน้าล่วงหน้าแล้วส่งไปยังเมืองจิ้นฮวา เซี่ยซุ่ยซุ่ยก็จะไม่เหลือโควตาสำหรับจับฮ่องเต้กวงจงและลี่เจิ้งหงอีกแล้ว
นางแผ่พลังจิตออกไปสำรวจบนเรือของฝ่ายตรงข้าม
เรือรบของอีกฝ่ายเป็นเรือประจำการป้องกันแม่น้ำใหญ่ ตัวเรือไม่ใหญ่ แต่ละลำมีทหารเรือเพียงสิบถึงยี่สิบนายเท่านั้น
เซี่ยซุ่ยซุ่ย: ไน่หลง ทหารเรือพวกนี้ข้าไม่อยากสังหาร อยากเพียงเกลี้ยกล่อมให้ยอมสยบ จะให้ความทรงจำทั้งหมดในห้องดำมืดของพวกมันหายไปได้หรือไม่?
[นายท่าน ห้องดำมืดถูกควบคุมด้วยจิตสำนึกของท่าน ท่านสามารถทำอะไรกับพวกมันได้ตามใจชอบ]
เซี่ยซุ่ยซุ่ยดีใจยิ่งนัก
นางกับจายเฟิงเยียนเดินตรวจตรารอบหนึ่งแล้วกลับมา เจียงอู๋หยางจงใจมองนาง เซี่ยซุ่ยซุ่ยยังคงเหมือนเดิม ยิ้มแย้ม ดูมั่นใจในท่า
จายเฟิงเยียนดูตื่นเต้นประหม่าไม่น้อย เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่กองเรือของแม่ทัพเซี่ยต้องเผชิญศึกใหญ่ และเป็นครั้งแรกที่เขานำทัพเรือด้วยตนเอง
เขาอยากชนะยิ่งนัก!
“แม่ทัพน้อย กองเรือศัตรูมีจำนวนมากกว่าพวกเราหลายเท่า เรือรบก็มากกว่าสองเท่า และยังใช้เรือศึกหนักอีกด้วย” จายเฟิงเยียนกล่าว “แต่พวกเราไม่กลัว เรือของเราได้รับการปรับปรุงจากตงหลิง มีความเหมาะสมแก่การเดินทะเลและกำลังรบที่แข็งแกร่งกว่า”
เซี่ยซุ่ยซุ่ยพยักหน้า: “เรือของพวกเราดีกว่าเรือของราชสำนักสำหรับการรบกลางน้ำ”
เรือรบของตงหลิง ได้รับคำชี้แนะจากเหลียนเจี้ยนซิงซู ไม่เพียงแล่นในทะเลหลวงได้เป็นเวลานาน เรือบางลำยังใช้พลังไอน้ำที่ล้ำหน้าที่สุดในการขับเคลื่อนอีกด้วย
หากไม่ใช่เพราะตงหลิงขึ้นฝั่งมาสู้กับกองทัพเซี่ย หากไม่ใช่เพราะเซี่ยซุ่ยซุ่ยมีมิติว่างเปล่า ในการรบกลางทะเลล้วนๆ แม่ทัพเซี่ยคงแพ้แน่นอน
ดังนั้น เหลียนเจี้ยนซิงซูจึงมีคุณูปการใหญ่หลวงต่อประเทศตงหลิง นับเป็นสมบัติประจำชาติ
เซี่ยซิงหลางจ้องมองน้องสาวเพียงคนเดียว ไม่ว่าจายเฟิงเยียนจะพูดอะไร ความเห็นของน้องสาวต่างหากที่สำคัญที่สุด
เซี่ยซุ่ยซุ่ยกล่าววาจาที่น่าตกตะลึง: “ท่านแม่ทัพ หากข้าส่งคนไปจับลี่อวิ๋นเต๋อหรือองค์รัชทายาทมาได้ จะชนะโดยไม่ต้องรบหรือไม่?”