จากกลางวงเวทเรียก เกิดอีกาตัวเท่าฝ่ามือสีดำสนิทโผล่ออกมา
อีกาเอียงคอมองเธอ เฉินเหยาก็เอียงคอมองอีกาเช่นกัน
เจ้ากลมๆแนะนำ: "อีกาสอดแนมระดับต่ำ ใช้สำรวจเส้นทาง ส่งข่าว และสัมผัสกลิ่นอายผิดปกติได้ในระยะสั้น"
เฉินเหยาตาเป็นประกาย
"ของวิเศษสำหรับสำรวจดันเจี้ยน!"
อีกาส่งเสียงร้อง เหมือนกำลังยอมรับในแผนการอาชีพของตัวเอง
เวทมนตร์นอกเหนือกฎเกณฑ์ยากกว่าเวทมนตร์ทั่วไปมากนัก
คาถารักษาต้องการให้เธอรับรู้ถึงบาดแผล เลือด มลทิน และการไหลเวียนของพลังชีวิตได้อย่างแม่นยำ
ช่วงแรก เธอรักษานิ้วของหุ่นจำลองผู้บาดเจ็บจนพองเหมือนไส้กรอกเพิ่งออกจากเตา
เจ้ากลมๆมองอย่างเงียบงัน
เฉินเหยาก็เงียบงันเช่นกัน
สุดท้ายเธอโค้งคำนับหุ่นจำลองอย่างจริงจัง: "ขอโทษนะ ถึงแม้แกจะเป็นของปลอม แต่ความเจ็บที่แกได้รับมันจริงแท้"
เวทมนตร์ดำอันตรายกว่า
ครั้งแรกที่เครื่องหมายคำสาประดับต้นสูญเสียการควบคุม หมอกดำก็ย้อนกลับมาเล่นงาน จนเฉินเหยากลายเป็นก้อนถ่านดำ
เธอลุกขึ้นจากพื้น ไอออกมาเป็นควันดำ คำแรกที่พูดคือ: "เจ้านี่ใช้ไล่ผีได้มั้ย?"
เจ้ากลมๆ: "โฮสต์ ได้โปรดให้ความเคารพเวทมนตร์ดำด้วย"
เฉินเหยา: "ได้ เคารพ แล้วมันไล่ผีได้มั้ยล่ะ?"
เจ้ากลมๆ: "...ได้"
เฉินเหยาจึงยิ่งขยันขึ้น
วิชาน้ำยาเวทก็เป็นนรกอีกแบบหนึ่ง
ความแรงของไฟ อัตราส่วน ลำดับ คาถา ทิศทางคน คนหนึ่งผิดก็ระเบิด
เฉินเหยาปรุงยาเวทห้ามเลือดระดับต้นครั้งแรก หม้อระเบิด
ครั้งที่สอง เธอยังไม่ทันเข้าใกล้ เจ้ากลมๆก็ร่ายเกราะป้องกันสามชั้นใส่ตัวเองก่อนล่วงหน้า
เฉินเหยา: "ระบบ นายแบบนี้มันทำร้ายจิตใจโฮสต์นะ"
เจ้ากลมๆ: "โฮสต์ หม้อระเบิดมันทำร้ายหน้าตาหล่อเหลาของระบบมากกว่า"
แต่พอระเบิดบ่อยเข้า เธอก็เริ่มจับทางได้
สีของน้ำยาเปลี่ยนจากสีเขียวเละเหมือนโคลนประหลาด กลายเป็นสีแดงอ่อนใส
กลิ่นก็เปลี่ยนจาก "ใครปล่อยท่อระบายน้ำเป็นปีศาจ" กลายเป็นกลิ่นหอมอ่อนๆของพืช
วิชาเล่นแร่แปรธาตุยิ่งท้าทายความอดทน
เธอต้องสลักลวดลายเวทมนตร์ลงบนแผ่นโลหะชิ้นเล็ก ถ้าเบี้ยวไปนิดเดียว ไอเทมทั้งชิ้นก็กลายเป็นเศษเหล็ก
เฉินเหยาฝึกจนนิ้วสั่น แต่ก็ไม่ยอมหยุด
เธอรู้ดีว่าตัวเองไม่ได้มาเข้าค่ายพักผ่อนเวทมนตร์
ในโลกความจริง เกมสยองขวัญพร้อมจะฉุดเธอไปทุกเมื่อ
ทุกคาถาที่เธอเรียนรู้ ทุกลวดลายที่เธอสลัก อาจแลกเป็นชีวิตเธอในดันเจี้ยนได้
เมื่อสิ้นเดือนที่สอง ระบบก็เด้งข้อความขึ้นมา
[ยินดีด้วย โฮสต์ทำภารกิจการเรียนรู้รายช่วงสำเร็จ: เวทมนตร์ทั่วไประดับต้นขั้นพื้นฐาน]
[รางวัล: ไม้เท้าแม่มดระดับต้นหนึ่งอัน]
เฉินเหยาชะงักไป
"มีรางวัลด้วยเหรอ?"
เจ้ากลมๆพูดด้วยความภูมิใจจนแทบกลั้นไม่อยู่: "แน่นอน โดยปกติภารกิจนี้ต้องให้โฮสต์ทำสำเร็จก่อนจบช่วงมือใหม่ แต่เธอเรียนรู้เร็วเกินไป เลยปลดล็อกรางวัลก่อนกำหนด"
เฉินเหยาตาเป็นประกายทันที
ไม่นึกว่าเรียนหนังสือธรรมดาๆ แต่กลับมีพรสวรรค์ด้านเวทมนตร์?
วินาทีต่อมา ไม้เท้าสีดำก็ตกลงมาอยู่ในมือเธอ
ไม้เท้ายาวประมาณสามสิบถึงสี่สิบเซนติเมตร ดำสนิททั้งอัน มีลวดลายลึกลับละเอียดอ่อนพันอยู่ เมื่อมองผิวเผินดูเหมือนแท่งดำธรรมดา แต่เมื่อมองใกล้ๆจะพบว่ามีแสงสีเงินเรืองรองไหลอยู่ในลวดลาย
วินาทีที่เฉินเหยากำมัน พลังเวทในร่างกายก็ไหลลื่นราวกับเพิ่งเจอทางออก
เธอสะบัดไม้เท้าเบาๆ เป้าซ้อมจำลองที่อยู่ไกลออกไปก็ระเบิดดังสนั่น
เฉินเหยาตะลึง
เจ้ากลมๆพูดอย่างภาคภูมิใจ: "นี่ไม่ใช่ไม้เท้าธรรมดา มันช่วยเสริมพลังเวทให้ผู้เริ่มต้น ใช้พลังเวทน้อยลงแต่ได้ผลแรงขึ้น วัสดุแข็งแกร่ง คมอะไรก็แทงไม่เข้า ไม่ต้องห่วงว่ามันจะหัก"
เฉินเหยากอดไม้เท้าไว้ในอ้อมอกทันที
"ตั้งแต่วันนี้ไป นายคือไม้เท้าที่รักของฉัน"
เจ้ากลมๆ: "..."
ชื่อนี้ฟังดูเหมือนไม้เท้าจะรีบบล็อกความสัมพันธ์ข้ามคืน
ต้นเดือนที่สามเฉินเหยาก็ทำภารกิจช่วงน้ำยาเวทและเล่นแร่แปรธาตุสำเร็จ
[ยินดีด้วย โฮสต์ทำภารกิจการเรียนรู้รายช่วงสำเร็จ: น้ำยาเวทระดับต้นและเล่นแร่แปรธาตุระดับต้นขั้นพื้นฐาน]
[รางวัล: ชุดแม่มดระดับต้นหนึ่งชุด]
ชุดคลุมยาวสีม่วงค่อยๆเลื่อนลงมา
นั่นเป็นชุดแม่มดที่งดงามมาก รูปแบบซับซ้อนแต่ไม่รก เนื้อผ้าประดับประกายสีเงินเล็กน้อย ราวกับเอาแม่น้ำเกล็ดดาวทั้งสายมาฉีกแล้วโปรยลงบนผืนผ้า
ฮู้ดปลายแหลม พอสวมใส่ก็บังใบหน้าส่วนบนของเฉินเหยาพอดี เหลือเพียงปลายจมูกและคาง
เฉินเหยามองจนตาค้าง
ผู้หญิงกลัวผีได้ กลัวตายได้ แต่ปฏิเสธชุดสวยไม่ได้
ยิ่งโดยเฉพาะชุดที่ดูแพงมากขนาดนี้
"นี่คือชุดแม่มดระดับต้นที่ทำจากทรายดวงดาว สามารถต้านทานการโจมตีเวทมนตร์ระดับกลาง และยังพรางใบหน้าของโฮสต์ได้ คนภายนอกไม่สามารถมองเห็นหน้าตาจริงของเธอ"
เฉินเหยาฟังจบก็รีบสวมชุดแม่มดทันที
ความปลอดภัย
เต็มเปี่ยมไปด้วยความปลอดภัย
เธอที่ร่างกายสู้ใครไม่ได้ ต้องการชุดที่ทนทานแบบนี้ที่สุด
สวมชุดแม่มด กำไม้เท้าสีดำไว้แน่นเฉินเหยายืนหน้ากระจก นิ่งเงียบไปหลายวินาที
ชุดสีม่วงกลบความเด็กของเธอ ฮู้ดทอดเงาลงมา เหลือเพียงใบหน้าช่วงล่างที่ดูอ่อนโยนแต่เกร็งเล็กน้อย
เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่า ตัวเองดูเหมือนแม่มดจริงๆแล้ว
เจ้ากลมๆมองอยู่ข้างๆ จู่ๆก็รู้สึกปลื้มใจขึ้นมา
ถึงแม้โฮสต์ปกติจะขี้ขลาด ชอบกราบไหว้โน่นนี่ แต่เวลาฝึกฝนเธอเอาจริงเอาจังจนไม่แคร์ชีวิต
คนอื่นเรียนเวทมนตร์อาจจะตื่นเต้นสามวัน เจ็บปวดสามเดือน
เฉินเหยาไม่เหมือนใคร
เธอเจ็บปวด แต่ยิ่งเจ็บยิ่งตื่นเต้น
คาถาที่อ่านยาก ท่าทางที่ซับซ้อน หม้อระเบิดและความล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่า ในสายตาเธอไม่ใช่การทรมาน แต่เป็นบันไดที่ทำให้เธอมีชีวิตต่อไปได้
เวลาสามเดือนในพื้นที่ฝึกใกล้จะถึงวันสุดท้าย
วันนี้เป็นวันที่เฉินเหยาสมัครขอสอบด้วยตัวเอง
เจ้ากลมๆลอยอยู่ตรงหน้าเธอ สีหน้าจริงจังผิดปกติ
"โฮสต์ยืนยันจะเข้ารับการสอบวัดระดับแม่มดระดับต้นใช่ไหม?"
เฉินเหยาพยักหน้า
"ยืนยัน"
"ถ้าสอบผ่าน เธอจะได้สิทธิ์เป็นแม่มดระดับต้นอย่างเป็นทางการ และมีสิทธิ์เรียนรู้เวทมนตร์ระดับสูงขึ้น แต่ถ้าสอบตก หลังจบชุดของขวัญสำหรับมือใหม่ เธอต้องใช้ค่าอารมณ์เพื่อสมัครสอบใหม่"
เฉินเหยากำไม้เท้าแน่น
"ฉันฝึกมาหลายรอบขนาดนั้น ก็เพื่อวันนี้ไม่ใช่เหรอ?"
เจ้ากลมๆมองเธอ ดวงตาสีดำเป็นประกาย
"การสอบวัดระดับแม่มดระดับต้น เริ่ม"
วินาทีต่อมา สถานที่โดยรอบก็เปลี่ยนไปทันที
เฉินเหยายืนอยู่ในโรงพยาบาลร้าง
นี่คือฉากดันเจี้ยนจำลองที่ระบบสร้างขึ้น
หลอดไฟเหนือหัวส่วนใหญ่เสียไปแล้ว เหลือเพียงไม่กี่ดวงที่สลับกันกะพริบ แสงขาวน่ากลัวกระตุกเป็นจังหวะ ส่องให้รอยมือเปื้อนเลือดแห้งบนผนังดูเหมือนสิ่งมีชีวิตที่ขยับเขยื้อน
อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นยาฆ่าเชื้อ เนื้อเน่า และสนิมปนกัน จากห้องผู้ป่วยไกลๆมีเสียงเด็กร้องไห้เป็นช่วงๆ พอร้องไปร้องมากลับกลายเป็นเสียงหัวเราะแหลมสูงของผู้หญิง
เฉินเหยาไม่รีบเดินไปข้างหน้า
เธอวาดวงเวทเรียกที่ใต้ฝ่าเท้าก่อน
ลวดลายเวทสีขาวเงินไหลจากปลายนิ้วเธอ แผ่ไปตามพื้นราวกับสายธารดาวเล็กๆ ท้ายที่สุดรวมตัวเป็นวงเวทกลม
ใจกลางวงเวทสว่างวาบหนึ่งครั้ง แล้วก็หรี่ลงอย่างรวดเร็ว หายเข้าไปในกระเบื้องปูพื้น
เจ้ากลมๆมองจากนอกสนามสอบ ดวงตาสีดำเป็นประกายวาบ
นี่คือวงเวทเรียกย้อนกลับ
ถ้าเฉินเหยาเจออันตรายที่จัดการไม่ทัน เธอสามารถใช้แรงดึงย้อนกลับของวงเวทเรียก ดึงตัวเองกลับไปยังจุดเริ่มต้นได้โดยแรง
ถึงแม้ระยะของวงเวทนี้จะจำกัด และความเสถียรก็ไม่สูงนัก แต่สำหรับแม่มดที่ยังไม่ผ่านการวัดระดับคนหนึ่ง การคิดหาทางถอยไว้ก่อนตั้งแต่เริ่มสอบ ถือว่าดีมากแล้ว
เฉินเหยาร่ายเกราะป้องกันบางๆให้ตัวเอง แล้วยกมือขึ้น
ผีเสื้อไฟเรืองแสงหลายตัวบินออกจากฝ่ามือเธอ
พวกมันมีปีกโปร่งแสง ขอบปีกติดไฟสีทองอ่อนๆ เวลาบินไม่มีคลื่นความร้อน มีเพียงแสงนุ่มนวลอบอุ่น
ผีเสื้อไฟบินวนรอบตัวเฉินเหยา ส่องสว่างพื้นรอบฝ่าเท้าเธอในรัศมีครึ่งเมตร แต่ไม่แสบตาเหมือนคาถาส่องแสงทั่วไป