คำเตือน:
ตามกฎเดิม อย่าลืมทิ้งหัวสมองอันชาญฉลาดของพวกคุณไว้ และตอนออกไปอย่าลืมไปรับคืนที่ปุ่มสีเหลืองขี้ อย่าทำสมองหาย
ผู้เขียนไม่ใช่คนฉลาดอะไร ทำได้แค่พยายามอุดรอยรั่วให้ได้ แต่บางครั้งพอมีองค์ประกอบเยอะก็ลืมจริง ๆ เพราะงั้นขอความกรุณาด้วย
แล้วเรื่องนี้ของเราครั้งนี้ก็ไม่เน้นบู๊สะใจไร้สมองแล้ว จะเน้นบู๊อย่างมีตรรกะ เนื่องจากตัวเอกเก่งเกินไป เลยมักถูกกด แต่กดได้ไม่มาก ยังไงทั้งสองฝ่ายก็คนละระดับกัน ระดับต่ำกดระดับสูงไม่ได้
แนวการเขียนเราใช้แนวสบาย ๆ ทุกคนคือผู้ถูกลิขิตให้โดดเด่น เก่งกาจกันหมด ไม่มีใครเป็นตัวถ่วงอะไร โดยปกติหกคนก็ทะเลาะหยอกล้อกันไปมา เรื่องก็จบแล้ว เพราะงั้นไม่ต้องห่วงว่าจะมีดราม่าหนัก
แล้วก็ ไม่มีคู่ ทุกคนไม่มีคู่ ในเรื่องย่อก็เขียนไว้แล้ว! ทีมหกคน ชายสามหญิงสาม
ทุกคนมีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง ฉันจะพยายามถ่ายทอดพวกเขาในใจออกมาให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้
หวังว่าทุกคนจะชอบ เอาล่ะ ต่อไปคือเนื้อเรื่อง:
บนจอภาพ ชายในเสื้อแจ็กเก็ตกรีดร้องก่อนถูกมือซีดขาวคู่หนึ่งลากเข้าไปในกระจก เลือดสด ๆ ไหลนองเต็มหน้ากระจกทันที เสียงขบเคี้ยวกระดูกเนื้อดังแล้วขนพองสยองเกล้า
เฉินเหยาไร้สีหน้าสักนิด จดบันทึกหนึ่งบรรทัดลงสมุดข้างมือ: ชายแว่นตาแกล้งเหยียบเงาชายแจ็กเก็ตจนไปกระตุ้นกฎของผีในกระจก
ชายแว่นตามีสัมพันธ์ลับกับแฟนสาวของชายแจ็กเก็ต ตอนเข้าเซฟโซนทั้งคู่สบตากันอย่างลับ ๆ สามครั้ง ฆ่าคนโดยใช้มือคนอื่น ฟันธง
จบข่าวซุบซิบเลือดสาดนี้ เฉินเหยาถอนหายใจ นวดคลึงไหล่ที่ปวดร้าวจากการฝึกต่อสู้มากเกินไป
เกมสยองขวัญลงมายังโลกคริสตัลครบหนึ่งปีเต็มแล้ว
มนุษย์ทุกคนที่อายุครบสิบแปดปีและไม่เกินห้าสิบปี ล้วนมีสิทธิ์ถูกสุ่มเลือกเข้าดันเจี้ยน
ไขปริศนา แบทเทิลรอยัล อาถรรพณ์ กฎสยองพิศวง...
ตายในดันเจี้ยน โลกจริงก็จะกลายเป็นศพ
เฉินเหยาเพิ่งอายุสิบแปดปีครบหนึ่งเดือน ใช้ชีวิตทุกวันเหมือนหนูแฮมสเตอร์ที่ถูกยัดลงหม้ออัดความดัน
เธอกลัวตาย เธอเลยดูไลฟ์สดชนิดบ้าคลั่ง จดกฎของดันเจี้ยนลงสมุดเล่มเล็ก แม้แต่เรื่องซุบซิบอย่างการหักหลัง การนอกใจ การจับมือเป็นพันธมิตรลับ ๆ ระหว่างผู้เล่นก็ไม่ละเว้น พยายามสรุปจุดอ่อนของมนุษย์ออกมา
แต่ยิ่งดู เธอยิ่งตระหนักถึงความกระจ้อยร่อยของตัวเอง
เธอเป็นแค่คนธรรมดา ไม่มีภูมิหลังแข็งแกร่ง ไม่มีจิตใจที่เข้มแข็งพอจะเผชิญสภาพแวดล้อมน่าสะพรึงกลัวโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า
ตอนที่เฉินเหยากำลังจะปิดสมุดบันทึก จอไลฟ์พลันดับวูบ มีตัวอักษรสีเลือดแสบตาผุดขึ้นมา:
[ผู้เล่นชุดถัดไปเปิดให้สุ่มเลือกแล้ว กำลังสร้างรายชื่อ...]
ลมหายใจเฉินเหยาสะดุด
ต่อมา ชื่อผู้เข้าข่ายจำนวนมหาศาลเลื่อนผ่านจอ เฉินเหยาตาคมจับชื่อตัวเอง เฉี่ยวผ่านขอบจอไปแวบหนึ่ง
รายชื่อผู้เข้าข่าย! เธออยู่ในรายชื่อผู้เข้าข่ายแล้ว!
เฉินเหยาหน้ามืด ความกลัวบีบรัดหัวใจทันที ขณะที่เธอสิ้นหวังจนอยากเขียนพินัยกรรมทันที ก็มีเสียงจักรกลใสกังวานดังขึ้นในห้องเงียบสงัด:
"สวัสดีโฮสต์ ข้าคือระบบช่วยเรียนรู้ทุกมิติ หมายเลข X-0831 นับจากวันนี้เป็นต้นไป ทำการผูกมิติกับท่านอย่างเป็นทางการ"
เฉินเหยาเงยหน้าขึ้นพรวด
ลูกกลม ๆ สีขาวล้วน ขนาดเท่าลูกบาส บนหัวยังมีวงแหวนสีทองอ่อนลอยอยู่ ลอยอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ กลมเหมือนขนมข้าวเหนียวที่เพิ่งหลุดออกมาจากสวนสนุกเด็ก
เจ้ากลมๆ ไม่มีขา ไม่มีมือ มีแค่ดวงตาสีดำเหมือนเมล็ดถั่วสองเม็ด กะพริบปริบ ๆ ดูไม่มีพิษภัยเกินไป
ระบบ
ระบบในตำนาน
เฉินเหยาค่อย ๆ ยื่นมืออกมากุมหน้าอกตัวเอง
ตายแล้ว
นางเฉินเหยา ผู้เพิ่งสอบเอ็นทรานซ์เสร็จ เกรดปานกลาง ฐานะทางบ้านธรรมดา หน้าตาสะสวยแต่ถ้าโยนเข้าไปในฝูงชนก็ไม่เปล่งประกาย ว่าที่นักศึกษามหาวิทยาลัย กลับมาเจอนิ้วทองในตำนาน หลังจากเกมสยองขวัญลงมาได้หนึ่งปี!
นี่มันอะไร?
นี่มันโชคชะตาเกิดนึกขึ้นได้ว่ายังมีบุตรีที่พลัดพรากระเหเร่ร่อนอยู่อย่างนั้นหรือ?
นี่มันสวรรค์เห็นนางใช้ชีวิตทุกวันเหมือนนกกระทาที่รอเชือด จนสำนึกผิดแล้วอย่างนั้นหรือ?
นี่มันสุสานบรรพบุรุษเกิดควันสีคราม... ไม่ใช่ ตามยุคสมัยของเกมสยองขวัญตอนนี้ สุสานบรรพบุรุษอย่ามีควันเลยจะดีกว่า ถูกวินิจฉัยว่าเป็นเหตุการณ์อาถรรพณ์ได้ง่าย ๆ
เฉินเหยาตื่นเต้นจนขอบตาแดง
ถ้าไม่กลัวทำให้เจ้ากลมๆ ตรงหน้าตกใจหนีไป ตอนนี้นางสามารถแสดงท่าหมอบราบพยัคฆ์ทะยานให้มันดูเดี๋ยวนี้เลย
"เจ้า... เจ้าเป็นระบบจริง ๆ หรือ?"
เสียงเฉินเหยาล่องลอย แต่แววตากลับสว่างวาบน่ากลัว
เจ้ากลมๆ พยักตัวอย่างไว้ท่าที "แน่นอน ระบบนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนอย่างเป็นทางการจากสำนักบริหารเทพเจ้าสูงสุด มีหมายเลขกำกับตามกฎ มีสิทธิ์ตามกฎ มีกระบวนการอบรมตามกฎ หาใช่ระบบเถื่อนไร้สามไม่"
ได้ยินคำตอบยืนยันของระบบ เฉินเหยาจวนจะร้องไห้ออกมาแล้ว
นับแต่เกมสยองขวัญลงมา นางก็ใช้ชีวิตอยู่ในความหวาดกลัวตลอด
ถูกวิธีตายสารพัดรูปแบบของผู้เล่นในเกมทำให้กลัว แต่จนใจ นางทำได้แค่กัดฟันดู ถึงขั้นต้องย้อนกลับไปดูซ้ำอีกหลายรอบ
ถูกเกมสยองขวัญเลือก แต่ตายในดันเจี้ยน จะไม่เหลืออะไรไว้เลย
สิ่งเดียวที่จะเหลือไว้ คือวีดิทัศน์บันทึกการตายอันสมบูรณ์จนน่าอึดอัดในห้องไลฟ์ของระบบ
เกมสยองขวัญจะถ่ายทอดสดกระบวนการฝ่าด่านของผู้เล่นให้มนุษย์ทุกคนบนโลกคริสตัลดูแบบเรียลไทม์
คนที่ไม่ได้ถูกเลือก สามารถดูไลฟ์ กรีดร้อง วิเคราะห์ วางเดิมพัน ร้องไห้จนแทบขาดใจ แต่ไม่สามารถยื่นมือเข้าไปดึงผู้เล่นสักคนออกจากดันเจี้ยนได้
ผู้เล่นทุกคนตอนเข้าดันเจี้ยนแรก จะสุ่มได้รับพรสวรรค์ของตัวเอง
ระดับพรสวรรค์มีตั้งแต่ F ถึง SSS
มีคนสุ่มได้พรสวรรค์ระดับ F "หลับสนิท" เข้าดันเจี้ยนคืนแรกก็ถูกผีลากไปทั้งเตียงทั้งคน
มีคนสุ่มได้พรสวรรค์ระดับ A ฝืนตะกายออกมาจากดันเจี้ยนที่ผู้เล่นตายหมดกลุ่มได้
มีคนสุ่มได้พรสวรรค์ระดับ SSS ชั่วข้ามคืน จากคนธรรมดากลายเป็นผู้เล่นชั้นแนวหน้าที่มนุษย์ทั้งมวลกราบไหว้
แต่นั่นคือคนอื่น
เฉินเหยารู้ดีแก่ใจ ตัวนางเป็นแค่คนธรรมดาที่เพิ่งสอบเอ็นทรานซ์เสร็จ เกรดปานกลาง สมรรถภาพปานกลาง หน้าตาปานกลาง โชคยังมักแกว่งต่ำกว่าค่ามาตรฐานอีก
ธรรมดาขนาดไหนน่ะหรือ?
ตั้งแต่เด็กจนโตไม่เคยถูกฉลากรางวัล สแกนโค้ดรับอั่งเปาไม่เคยเกินสองเหมาพี่แปดเหวิน ครูสุ่มถามตอนเรียนยังจับถูกนางได้แม่นทุกที
นางยังเคยสงสัย ถ้าเกมสยองขวัญสุ่มพรสวรรค์ให้นางจริง ๆ เป็นไปได้สูงว่าจะสุ่มได้อะไรทำนอง "ถึงเวลาข้าวหิวตรงเวลา"
เฉินเหยากลัวเหลือเกิน
กลัวตื่นขึ้นมาวันไหน คนไปยืนอยู่ในดันเจี้ยนเสียแล้ว
กลัวผู้ชมในไลฟ์เห็นนางถูกผีฉีกเป็นสองซีก
กลัวพ่อแม่ได้แต่ดูนางตายผ่านจอ
ดังนั้นนางถึงได้ดูไลฟ์สยองขวัญชนิดบ้าคลั่ง จดกฎของดันเจี้ยนลงสมุดเล่มเล็ก
กฎแบบไหนหลอกง่าย NPC จำพวกไหนเชื่อไม่ได้ ไอเท็มอะไรอาจมีผลย้อนกลับ ผู้เล่นช่วงไหนมักต่อสู้กันเองง่ายที่สุด
นางยังไปเรียนต่อสู้ ฝึกวิ่ง ฝึกปีนป่าย ฝึกจนทุกวันขาอ่อนแรงเดินลงตึกยังเหมือนซอมบี้ออกจากกรง
แต่ก็ไม่มีประโยชน์
ฝึกมากแค่ไหนก็ไม่เคยทำให้นางสบายใจได้จริง ๆ
เพราะเกมสยองขวัญไม่ใช่การแข่งขันกีฬา
ภูตผีปีศาจไม่รู้จักมารยาทนักสู้เพราะนางวิ่งเพิ่มอีกสองกิโลเมตร
จนถึงวันนี้
จนกระทั่งเจ้ากลมๆ นี้ จู่ ๆ ก็เกิดเสียงปังแล้วปรากฏในห้องนาง
เฉินเหยารู้สึกว่าชีวิตอันหม่นหมองของนางพลันสว่างขึ้นมา
นางมีระบบแล้ว!
ในที่สุดนางก็ไม่ใช่คนธรรมดาเดียวดายอีกต่อไป!
นี่มันอะไร?
นี่มันประตูหลังที่โชคชะตาเปิดให้นาง!
นี่มันเงินอุดหนุนที่สวรรค์แจกให้เด็กขี้ขลาดกลัวตาย!
นี่มันแสงแห่งความหวังของนางเฉินเหยาในการเอาชีวิตรอดในดันเจี้ยนสยองขวัญจากนี้ไป!
"โฮสต์ ระบบนี้มีฟังก์ชันทรงพลังอย่างยิ่ง ครอบคลุมการเรียนรู้ การฝึกฝน การสนับสนุน การแลกเปลี่ยน การวางแผนเติบโต และอื่น ๆ อีกมากมาย ขอเพียงโฮสต์ให้ความร่วมมืออย่างจริงจัง ระบบนี้จะกำหนดแผนฟูมฟักที่เหมาะสมที่สุดตามโมดูลการเรียนรู้ที่โฮสต์สุ่มได้"
เสียงของเจ้ากลมๆ จริงจังเป็นกิจจะลักษณะ ยังแฝงความภูมิใจอย่างบอกไม่ถูก
"ก่อนอื่น ระบบนี้ขอเน้นย้ำว่า ระบบการเรียนรู้ของเราหาใช่สูตรโกงแบบได้มาเปล่า ๆ ไม่ได้ทำให้โฮสต์กลายเป็นผู้แข็งแกร่งไร้เทียมทานโดยตรง เราเน้นการวางแผนเชิงวิทยาศาสตร์ การเรียนรู้อย่างมีประสิทธิภาพ การพัฒนาขั้นอย่างมั่นคง..."
แววตาเฉินเหยาสว่างขึ้นเรื่อย ๆ
ระบบการเรียนรู้
ฟังดูน่าเชื่อถือมาก
นางแม้ไม่ใช่จ่าฝูงด้านการเรียน แต่นางจะพยายามนะ!
นางไม่กลัวการพยายามที่สุดเลย!
ขอแค่ให้มีชีวิตรอด ให้เรียนจนหัวล้านก็ยอม
"ลำดับถัดมา ระบบนี้ครอบครองทรัพยากรครูผู้สอนชั้นเยี่ยมในทุกมิติ เนื้อหาหลักสูตรอุดมสมบูรณ์ ประกอบด้วย ทว่าไม่จำกัดเพียง การทำอาหาร จิตรกรรม ดนตรี การต่อสู้ เครื่องยนต์กลไก แพทยศาสตร์ วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ศาสตร์เร้นลับ เวทมนตร์ การบำเพ็ญเซียน การเล่นแร่แปรธาตุ..."
เวทมนตร์?
บำเพ็ญเซียน?
วิญญาณของเฉินเหยาถูกสองคำนี้เกี่ยวกระชากลากไปในพริบตา
ในหัวนางเริ่มจินตนาการอย่างห้ามไม่อยู่
มือซ้ายลูกไฟ มือขวาสายฟ้า ด้านหลังมีปีกสีดำอีกคู่
ผีร้ายในดันเจี้ยนพุ่งเข้ามา นางหัวเราะเย็นชา: "ภูตผีกระจอกงอกง่อย กล้าบังอาจอาจหาญต่อหน้าแม่มดผู้นี้หรือ?"
แล้วปล่อยคาถาต้องห้ามลงไปหนึ่งดอก หัวหน้าดันเจี้ยนคุกเข่าลงกับที่ร้องเรียกแม่เลย
ผู้ชมข้างนอกคลั่งเลียจอกันระนาว
"นางเก่งจัง!"
"นี่คือแสงสว่างของมนุษยชาติหรือ!"
"พี่เฉิน! หนูอยากมีลูกลิงให้พี่!"
เฉินเหยายิ่งคิดยิ่งตื่นเต้น มุมปากกดเท่าไรก็กดไม่อยู่
เจ้ากลมๆ พูดตั้งนาน ในที่สุดก็พบความผิดปกติ
"โฮสต์?"
เฉินเหยาไม่มีปฏิกิริยา
"โฮสต์?"
เฉินเหยาสายตาเหม่อลอย รอยยิ้มค่อย ๆ ผิดปกติ
เจ้ากลมๆ เงียบไปสองวินาที
ชั่วอึดใจต่อมา มันทะยานขึ้นแรง ราวกับกระสุนปืนใหญ่สีขาวที่อัดพลังเต็มพิกัด พุ่งเข้าใส่หน้าเฉินเหยาทันที
"ไท่! ซาน! ย่า! ติ่ง!"
"อื้อ!"
ทั้งหน้าของเฉินเหยาถูกเจ้ากลมๆ อุดทับทันที
นุ่มนิ่ม ยืดหยุ่นเต็มที่ ยังแฝงสัมผัสอุ่นนิด ๆ
แต่แรงอัดครั้งนี้ไม่เบาเลย ทำเอานางหลุดจาก "ช่องทางจินตนาการ ท่านจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ในอนาคต" กลับสู่โลกความเป็นจริงโดยตรง
เฉินเหยารีบร้อนดึงระบบลงมาจากหน้า
"ขอโทษขอโทษ! ฉันผิดเอง! ไม่ควรใจลอย!"
เจ้ากลมๆ โกรธจนเด้งขึ้นลงกลางอากาศ "ข้ากำลังแนะนำเรื่องสำคัญ! โฮสต์กลับใจลอยไปได้! เจ้ารู้หรือไม่ว่าคำอธิบายเมื่อครู่นี้สำคัญแค่ไหน?"
เฉินเหยาก้มหน้ารู้สึกผิด
"ไม่รู้"
เจ้ากลมๆ : "..."
มันดูโกรธกว่าเดิมอีก
เฉินเหยารีบยกสามนิ้ว "ข้ารับประกัน! ข้าขอสาบาน! ต่อจากนี้ข้าจะตั้งใจฟังแน่นอน! ไม่พลาดสักคำ! ทุกประโยคที่เจ้าพูดข้าจะจดจำใส่สมอง ฝังลงดีเอ็นเอ!"
เจ้ากลมๆ มองนางอย่างกังขา
เฉินเหยาสีหน้าจริงใจ แววตาจริงใจ ท่วงท่าว่านอนสอนง่าย
หัวใจหลักคือรู้ผิดก็ยอมรับผิด คราวหน้าจะยังกล้าไหมไม่รู้ แต่คราวนี้ยอมรับผิดต้องไว
เจ้ากลมๆ ฮึหนึ่งเสียง
"เห็นแก่ที่เจ้าเป็นโฮสต์มือใหม่ ข้าจะแนะนำอีกรอบ"
เฉินเหยารีบนั่งตัวตรงทันที มือทั้งสองวางบนเข่า ทำตัวดีเหมือนนักเรียนในคาบเปิดเรียนของโรงเรียนประถมที่ถูกครูประจำชั้นจับจ้อง
"ระบบนี้มีนามว่าระบบช่วยการเรียนรู้ทุกมิติ ฟังก์ชันหลักคือช่วยโฮสต์เรียนรู้ความรู้ในสาขาใดสาขาหนึ่ง และผ่านวิธีอย่างการเรียน การฝึกฝน ภารกิจ ร้านค้า ฯลฯ ฟูมฟักโฮสต์ให้เป็นยอดฝีมือระดับสุดยอดในสาขานั้น"
เจ้ากลมๆ ยื่นจอแสงเล็ก ๆ ชิ้นหนึ่งออกมา บนจอแสงปรากฏรายชื่อโมดูลหนาแน่น
"ทว่า โฮสต์จะเรียนสาขาใดในอนาคต มิใช่ระบบนี้เป็นผู้กำหนดโดยตรง หากแต่สุ่มจากวงล้อ"
ความตื่นเต้นบนหน้าเฉินเหยาค่อย ๆ จางหาย
"สุ่ม?"