หรงเชื่อเจ๋อมองบาดแผลบนแขนของหรงเจียวเจียว แล้วหันมามองหรงจือจือด้วยความโกรธ “เจ้ายังมีอะไรจะแก้ตัวอีก? หรือว่าบนตัวเจ้าก็มีบาดแผลเช่นกัน?”
แม้แต่หรงจือจือเองก็ยังนึกไม่ถึงว่าเหตุใดบนแขนของหรงเจียวเจียวจึงมีบาดแผล
ชั่วขณะนั้นนางถึงกับพูดไม่ออก
เมื่อเห็นนางไม่เอ่ยวาจา หรงเชื่อเจ๋อก็หัวเราะเยาะ “หรงจือจือ ที่แท้เจ้าก็หลอกข้ามาตลอดจริง ๆ เจ้าน่ารังเกียจเหลือเกิน!”
น่าเสียดายที่เมื่อครู่เขายังแอบคาดหวังอยู่ในใจ
สวรรค์รู้หรือไม่ว่าตลอดหลายปีมานี้ เขาปรารถนาเพียงใดให้คนที่ช่วยชีวิตเขาไว้เป็นพี่สาว มิใช่น้องสาวสามที่ค่อย ๆ เผยธาตุแท้โง่เขลาและชั่วร้ายออกมาเช่นนี้!
แต่สวรรค์กลับไม่ได้ยินคำอธิษฐานของเขา บาดแผลของเจียวเจียวก็ทำให้เขาไม่อาจหลอกตัวเองต่อไปได้
หรงจือจือสีหน้าเคร่งขรึม “ในจวนมีบ่าวที่รู้ว่าข้าได้รับบาดเจ็บอยู่ อีกทั้งหมอเทวดาก็รู้เรื่องนี้…”
หรงเจียวเจียวรีบกล่าวว่า “บ่าวที่เจ้าว่ารู้เรื่องนั้น หากไม่ใช่คนของเจ้า ก็คงเป็นคนของคุณยายกระมัง? พวกเขาย่อมพูดเข้าข้างเจ้าอยู่แล้ว!”
“ส่วนหมอเทวดา ท่านเป็นบิดาบุญธรรมของเจ้า เขาจะไม่เข้าข้างเจ้าได้อย่างไร?”
หรงจือจือพูดไม่ออก เพราะคนเหล่านั้นล้วนเป็นคนของนางและคนของคุณยายจริง ๆ
เมื่อเห็นหรงจือจือพูดไม่ออก หรงเจียวเจียวก็ลำพองใจเป็นอย่างยิ่ง ในใจนึกเพียงว่าดีแล้วที่คุณยายกับกู้หนานจือตายไป ไม่เช่นนั้นคงมีคนมาเป็นพยานให้นาง!
หรงจือจือหัวเราะเย็นชา พลางจ้องหรงเจียวเจียว “ตามความหมายของเจ้า ต่อให้หนานจือยังมีชีวิตอยู่และออกมาเปิดเผยความจริงแทนข้า เจ้าก็คงจะบอกว่าหนานจือเป็นสหายสนิทของข้า คำพูดของนางจึงเชื่อถือไม่ได้กระมัง?”