หรงจือจืออยากอธิบายว่าตนมิได้หวาดกลัว เพียงแต่เมื่อสบเข้ากับแววตาห่วงใยของเขา จู่ ๆ นางก็พบว่าตนพูดอะไรไม่ออก หัวใจอ่อนยวบจนเปี่ยมด้วยความรู้สึกบอกไม่ถูก
ทั้งที่คนถูกสาดน้ำแข็งใส่คือเขา ทั้งที่ยามนี้คนที่กำลังหนาวสั่นก็เป็นเขา
แต่เขากลับไม่ใส่ใจเรื่องของตนแม้แต่น้อย เอาแต่เป็นห่วงความรู้สึกของนาง
นางเองก็ไม่สนใจธรรมเนียมระหว่างชายหญิงอีกต่อไป อย่างไรเสียก็ต้องแต่งให้เขาอยู่แล้ว จึงหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดน้ำแข็งบนใบหน้าให้เขาทันที
เสิ่นเยี่ยนซูชะงักไป ดวงเนตรดวงแดงพลันร้อนผ่าวขึ้นหลายส่วนโดยไม่รู้ตัว
พระเจ้าเล็กรีบตรัสว่า “พวกเจ้ายังยืนอึ้งอยู่ทำไม? ยังไม่รีบไปนำเสื้อผ้าสะอาดมาให้บิดาเสนาบดี แล้วเตรียมน้ำร้อนอีก!”
“หากบิดาเสนาบดีเป็นหวัดขึ้นมา เราจะเอาชีวิตพวกทาสสุนัขอย่างพวกเจ้า!”
“น้ำขิงเล่า! รีบเตรียมน้ำขิงให้เซี่ยนจู่กับบิดาเสนาบดีเดี๋ยวนี้!”
เดิมทีหรงจือจือคิดจะบอกว่าตนไม่จำเป็นต้องดื่มน้ำขิง แต่เมื่อเห็นท่าทีร้อนรนของหย่งอันตี้ ในที่สุดนางก็ไม่ได้ปฏิเสธ
นางกำนัลผู้สาดน้ำแข็งใส่เสิ่นเยี่ยนซู เวลานี้ตกใจจนแทบน้ำตาร่วง คุกเข่าอยู่บนพื้นตัวสั่นงันงกพร้อมกับนางกำนัลอีกหลายคน
นี่ถึงกับสาดใส่ท่านเสนาบดีอาวุโส! นั่นคือบิดาเสนาบดีของฝ่าบาท ก่อนเสด็จขึ้นว่าราชการ ฝ่าบาทยังต้องทำตามพระประสงค์ของอดีตจักรพรรดิ ก้มคำนับท่านเสนาบดีอาวุโสก่อนด้วยซ้ำ!
พวกนางนับเป็นอะไร? ต่อให้มีอีกกี่ชีวิตก็ชดใช้ไม่พอ!
หย่งอันตี้รีบตรัสกับหรงจือจือว่า “เซี่ยนจู่แห่งหนานหยาง ลุกขึ้นเถิด เรื่องทางไทเฮา เราจะไปกราบทูลเอง!”
เขาไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าเสด็จแม่กำลังทำสิ่งใดอยู่