นางเซี่ยฟังคำของไทเฮาจบ ก็ชะงักงันไปทันที นางเพียงหวังให้น้องสาวช่วยทำให้การสมรสครั้งนี้สำเร็จเท่านั้น ขู่หรงจือจือสักหน่อยก็พอแล้ว มิจำเป็นต้องเอาจริงเอาจังถึงเพียงนี้กระมัง?
หากราดน้ำเย็นจัดใส่หรงจือจือจริง ๆ จนเปียกโชกทั้งตัว พอบุตรชายรู้เข้า เกรงว่าคนแรกที่เขาจะไม่ให้อภัยก็คือนาง
นางจึงรีบเอ่ยขอร้องว่า “ไทเฮา ไม่จำเป็นต้องทำถึงเพียงนั้นก็ได้ จือจือเพียงชั่วขณะยังคิดไม่ตกเท่านั้นเอง...”
ใครจะคิดว่าไทเฮาจะตัดบทนางเสียก่อน “ข้าดูแล้ว นางคิดได้กระจ่างแจ้งยิ่ง ทั้งยังแน่วแน่นัก! ลากออกไป!”
“ราดน้ำเสร็จแล้ว ให้คุกเข่าในหิมะสองชั่วยาม! ข้าจะให้นางรู้ว่าในวังแห่งนี้ใครเป็นใหญ่!”
นางเซี่ยกำผ้าเช็ดหน้าแน่น สีหน้าแปรเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
นางรู้สึกว่าเรื่องราวได้หลุดพ้นจากการควบคุมของตนแล้ว ความโกรธของไทเฮาในยามนี้ ดูอย่างไรก็มิใช่เพียงเพราะเรื่องบุตรชายของนาง!
นางรู้จักน้องสาวแท้ ๆ ของตนดี หรงจือจือเพียงขัดใจอีกฝ่ายอยู่ไม่กี่คำในเรื่องบุตรชายของนาง ไม่น่าทำให้อีกฝ่ายโกรธเกรี้ยวถึงเพียงนี้
เมื่อเห็นนางกำนัลกำลังจะเข้ามาลากตัวคน
หรงจือจือเอ่ยเสียงเรียบว่า “หยุด ไม่ต้องให้พวกเจ้าลาก ข้าเดินเองได้”
นางเซี่ยงุนงงยิ่งนัก อดสงสัยไม่ได้ว่าหรงจือจือไปล่วงเกินไทเฮาตั้งแต่เมื่อใด จึงรีบเอ่ยว่า “จือจือ เจ้ายอมรับเสียเถิด!”
“อากาศหนาวเย็นเพียงนี้ หากถูกน้ำเย็นจัดราดทั้งตัวแล้วยังต้องถูกลงโทษให้คุกเข่า ชีวิตของเจ้าเกรงว่าจะรักษาไว้ไม่ได้!”
หรงจือจือราวกับไม่ได้ยินคำพูดของนาง ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปทันที
นางไม่มีทางยอมรับเป็นอันขาด
ประการแรก นางมีหน้าที่ต่อเสิ่นเยี่ยนซู ประการที่สอง...คุณยายสั่งสอนนางมาเสมอให้เข้าใจเหตุผลและคุณธรรม มีกระดูกสันหลังหยิ่งทะนงไม่ยอมคดงอ หรงจือจือมีศักดิ์ศรีของตนเอง นางไม่เคยเป็นคนรักตัวกลัวตาย