แม้หรงจือจือจะรู้มานานแล้วว่า ฉีจื่อฟู่เป็นผู้ชายที่น่ารังเกียจเพียงใด
แต่ยามนี้ก็ยังถูกกระทบใจจนขยะแขยงอีกครั้ง
นางไม่ได้แสดงความโกรธเคืองออกมามากนัก เพียงเม้นคิ้วแล้วเอ่ยว่า “ข้าหลอกล่อนางงั้นหรือ ท่านฉีมีหลักฐานหรือไม่”
ฉีจื่อฟู่กดดวงตาลง กล่าวอย่างจริงจังว่า “มั่นฮว่าเป็นหญิงอ่อนแอเช่นนี้ ในแคว้นต้าฉีเว้นแต่ข้าแล้ว นางไม่เหลือผู้ใดพึ่งพิงอีกแล้ว นางจะไปทำชั่วได้อย่างไร”
“ตรงกันข้ามกับเจ้า เบื้องหลังเจ้ามีท่านราชครูหรงหนุนหลัง ท่านราชครูมีตำแหน่งสูงอำนาจใหญ่ จะหลอกลวงผู้ใดสักคนเป็นเรื่องยากเย็นตรงไหน”
หรงจือจือพยักหน้า “ข้าเข้าใจแล้ว ในสายตาท่านฉี เพียงแสดงตัวอ่อนแอก็เป็นผู้บริสุทธิ์ไปซะทุกคน”
“ส่วนผู้ใดมีอำนาจวาสนา ก็เป็นผู้มีบาป ล้วนเป็นพวกทำชั่วทั้งนั้น”
“เช่นเดียวกับบิดาของข้า บัดนี้ท่านฉีก็ยังไม่มีหลักฐานใดเลย กล้ากล่าวหาว่าบิดาวางแผนตบตาผู้อื่น”
ฉีจื่อฟู่ถ่างหน้าเย็นชาว่า “เจ้าอย่าเพ่งพูดจาจงใจเช่นนี้ เจ้าก็รู้ว่าข้ามิได้หมายความเช่นนั้น ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นอันไม่ชอบมั่นฮว่ามาแต่ไหนแต่ไร”
“ทว่าข้าก็สัญญากับเจ้าแล้วว่าจะส่งนางไปอยู่แต่ไร่นา เหตุไฉนเจ้ายังต้องรื้อถอนถึงรากถึงโคนอีกเล่า”
อวี้มั่นฮว่าอึ้งงัน หันไปมองฉีจื่อฟู่อย่างไม่อาจเชื่อสายตา นางใช่จะไม่รู้มาก่อนว่าผู้ที่อยู่ลึกในหทัยของฉีจื่อฟู่แท้จริงนั้นไม่ใช่ตน
แต่นางก็ไม่เคยคิดว่าอีกฝ่ายจะมีแผนจะส่งนางจากไปเสียแล้ว
ครานี้กลับเป็นอวี้เหวินจ้านที่ฟังไม่ไหว “ฉีจื่อฟู่ เจ้าเข้าใจภรรยาตนเองผิดแล้ว”
“ผู้กระทำคือสาวใช้ซีอวี่ของอีเหนียวอวี้ผู้นี้ บุกเข้าขโมยแผนที่การป้องกันเขตหลวงที่ข้าส่งมอบให้เจ้าเมื่อวันก่อนออกจากคุ้งบ้านเจ้า แล้วส่งมอบให้อ๋องรองแห่งแคว้นเจา อวี้ฉื่อ”