หรงจือจือหัวเราะออกมา แล้วก็ไม่ใส่ใจที่จะอดทนต่อเขาอีกสักนิด “ว่าข้าทำร้ายเจ้าหรือ? ฉีจื่อฟู่ เจ้าลองคิดดูให้ดีเถิด!”
“ผู้ที่พาอวี้มั่นฮว่ากลับมาคือใคร? ผู้ที่พาซีอวี่กลับมาคือใคร? ผู้ที่อนุญาตให้อวี้มั่นฮว่าเข้าห้องเขียนหนังสือของเจ้าคือใคร?”
“ล้วนเป็นเจ้าเองทั้งนั้น!”
“ผู้ที่แต่งงานเข้ามาเป็นภรรยาเจ้าแล้ว ปากว่ารักเจ้าเป็นเสียงเดียว แต่ใจยังผูกพันกับบ้านเกิดเมืองนอน จะนำความผิดมาสู่สกุลฉีคือใคร? ก็คืออวี้มั่นฮว่า!”
“ผู้ที่ทำร้ายครอบครัวของพวกเจ้า แท้จริงคือคนโง่ทั้งสองที่คิดว่าตัวเองฉลาดกว่าใครต่างหาก!”
ใบหน้าของฉีจื่อฟู่ซีดลงเรื่อย ๆ จ้องมองหรงจือจือแล้วกล่าวว่า “เจ้ารู้ดีว่าความหมายของข้าไม่ใช่เรื่องเหล่านี้ สิ่งที่ข้าหมายถึงคือ…”
หรงจือจือตอบทันควัน “สิ่งที่เจ้าหมายถึงคือทำไมเราไม่บอกความจริงล่วงหน้าใช่ไหม! ก็เพราะเรากลัวว่าถ้าบอกล่วงหน้า เจ้าจะว่าเราใส่ความอวี้มั่นฮว่าไง!”
หรงจือจือย่อมไม่พูดต่อหน้าคนมากมายเช่นนี้หรอกว่าตนเองตั้งใจให้สกุลฉีต้องพบความร้าย
เรื่องเช่นนี้รู้ไว้ในใจก็พอ มิได้จำเป็นต้องพูดออกไปให้คนนอกได้ฟังแล้วกล่าวขวัญล้อกัน
ฉีจื่อฟู่ไย่ถึงตนเมื่อครู่นี้ แท้จริงได้กล่าวหาว่าจือจือใส่ความมั่นฮว่า ชั่วขณะนั้นจึงพูดไม่ออก
หรงจือจือกล่าวต่อไปว่า “อวี้มั่นฮว่าคือกุญแจสำคัญที่จะล่อให้อ๋องรองแห่งแคว้นเจา อวี้ฉื่อ ปรากฏตัว ท่านสมุหน้อยเองก็ไม่ไว้ใจข้า ในเมื่อเป็นเช่นนี้ หากข้าบอกท่านไปแล้วกลับตีหญ้าให้งูตื่น มิกลายเป็นทำลายภารกิจใหญ่ของทหารมังกรไปหรือ?”
อวี้เหวินจ้านได้ฟังถึงตรงนี้ จึงประสานมือคารวะหรงจือจือว่า “ท่านหญิงเฉลียวฉลาด ประพฤติตนรู้บุญคุณ กระหม่อมน้อยนับถือยิ่งนัก!”
ถ้อยคำของเขาแทบจะพูดตรง ๆ ไปเลยว่า ดีเหลือเกินที่ท่านไม่ได้พูดอะไรให้ฉีจื่อฟู่คนโง่ที่ใช้ความรู้สึกมากกว่าเหตุผลฟัง มิฉะนั้นอาจบั่นทอนภารกิจใหญ่เสีย