อวี้มั่นฮว่าจะคิดได้อย่างไรว่า ขันทีใหญ่หยางจะนำราชโองการที่ทำให้นางหม่นหมองมาให้ ซ้ำยังเอ่ยถึงเรื่องความเป็นความตายขึ้นมาอย่างกะทันหันเช่นนี้
ได้ฟังคำพูดของอีกฝ่ายแล้ว นางตกใจจนปวดเกร็งไปทั้งท้อง!
ฉินซื่อรีบประคองนางไว้ “องค์หญิง...”
ขันทีใหญ่หยางได้ยินดังนั้นก็เหลือบมองฉินซื่ออย่างไม่พอใจ พลางเตือนว่า “ฮูหยิน แคว้นเจาล่มสลายไปแล้ว ที่นี่ไม่มีองค์หญิงอีก หรือว่าจวนโหวของพวกเจ้ามีความคิดเป็นอื่น?”
ฉินซื่อตกใจ รีบกล่าวว่า “มิกล้า! ข้าผู้เฒ่าเพียงพลั้งปากไปชั่วครู่ ขอขันทีหยางโปรดอย่าถือสา!”
ขันทีใหญ่หยางแค่นเสียงเบา ๆ แล้วสะบัดแส้ปัดฝุ่นในมือ “เช่นนั้นข้าน้อยขอตัวก่อน!”
ซิ่นหยางโหวกล่าวว่า “เปิ่นโหวจะไปส่งท่านขันทีเอง!”
ขันทีใหญ่หยางไม่ได้ปฏิเสธ เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าซิ่นหยางโหวต้องการประจบเอาใจตน บัดนี้ฉีจื่อฟู่ทำลายอนาคตของตนเอง อนาคตของจวนโหวย่อมน่าเป็นห่วง
หลังจากพวกเขาออกไปแล้ว
ฉีจื่อฟู่มองหรงจือจือแล้วขมวดคิ้วถามว่า “จือจือ เจ้ารู้จักสมุหใหญ่หรือ?”
หรงจือจือสงบจิตใจลง นางเองก็คาดไม่ถึงว่าเสิ่นเยี่ยนซูจะช่วยเหลือนางไว้
หากท่านอัครมหาเสนาบดีเซินมีใจช่วยจริง เกรงว่าการที่ฉีจื่อฟู่ไม่ได้ตำแหน่งรองผู้บัญชาการ ก็คงเป็นเพราะอีกฝ่ายตั้งใจช่วยนางอยู่ด้วย ฉีจื่อฟู่สร้างความชอบไว้ อย่างไรฝ่าบาทก็ไม่อาจไม่พระราชทานรางวัลเลย
ส่วนตำแหน่งขุนนางขั้นหก... เมื่อเทียบกับความชอบที่ฝ่าบาทเคยตั้งพระทัยจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับด้วยพระองค์เองแล้ว ต่ำต้อยเกินไปจริง ๆ
ยามนี้นางกล่าวอย่างเรียบเฉยว่า “ซื่อจื่อคิดมากไปแล้ว ข้าเป็นเพียงสตรีในเรือน จะรู้จักสมุหใหญ่ได้อย่างไร?”