[เพียงเอ่ยจบประโยคนี้ ในใจเขาก็ยังลังเลอยู่บ้าง บุรุษย่อมรักหน้าตา และเขายิ่งเป็นเช่นนั้น
เขามองฉีอวิ๋นอีกครั้ง แล้วถามว่า “ท่านพ่อ ท่านเห็นว่าอย่างไร?”
ฉีอวิ๋นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า “เช่นนั้นก็ทำตามนี้เถิด!”
เขาเองก็รู้ว่าการไปอาศัยอยู่ในเรือนของหรงจือจือเป็นเรื่องน่าอับอาย แต่หากพวกเขาย้ายไปอยู่ที่นั่น บุตรชายกับจือจือก็จะมีโอกาสพบกันอีกมิใช่หรือ?
บางทีหากทั้งสองได้อยู่ด้วยกันอีกสักสองสามครั้ง ก็อาจคืนดีกันได้กระมัง?
เมื่อคนสกุลฉีปรึกษากันเสร็จ ก็พากันมุ่งหน้าไปยังเรือนของหรงจือจือเป็นขบวนใหญ่
……
ข่าวที่สกุลฉีถูกลงโทษยังเพิ่งผ่านไปได้ไม่นาน
ทาสที่เฝ้าเรือนนอกก็รีบร้อนมาถึงอี้เหมย์หยวน “คุณหนู แย่แล้วขอรับ คนสกุลฉีไปที่เรือนของคุณหนูกันหมดแล้ว”
“พวกเขามีกันมากมาย ส่วนทาสมีเพียงสองคน ยืนหยัดขวางไว้ไม่อยู่ แถมยังถูกพวกเขาซ้อมมาอีกยกหนึ่งขอรับ!”
เรือนว่างเหล่านั้นตามปกติย่อมไม่มีคนเฝ้ามากมาย เรือนหนึ่งมีผู้คุ้มกันอย่างมากก็เพียงสองคน
แม้สกุลฉีจะถูกริบบ้านริบทรัพย์ แต่ราชสำนักไม่ได้ยึดทาสของพวกเขาไปด้วย ฉีจื่อฟู่แม้จะปล่อยทาสส่วนใหญ่ไปแล้ว แต่ข้างกายยังมีบ่าวผู้ภักดีอยู่หลายคน ผู้คุ้มกันสองคนจะเป็นคู่มือได้อย่างไร?
หรงจือจือชะงักไป ก่อนถามเป็นอย่างแรกว่า “พวกเจ้าได้รับบาดเจ็บอย่างไรบ้าง?”
ทาสเอ่ยอย่างซาบซึ้งใจว่า “ไม่เป็นอะไรมากขอรับ พวกเขาเองก็ไม่กล้าลงมือถึงตาย ทาสรีบมารายงานข่าว ยังมีอีกคนคอยรับมือพวกเขาอยู่ขอรับ!”
หรงจือจือถอนหายใจโล่งอก แล้วจึงถามว่า “พวกเขาไปเรือนของข้าทำไม?”
ทาสตกตะลึงกับความไร้ยางอายของคนสกุลฉี “คนสกุลฉีบอกว่า เมื่อก่อนคุณหนูเคยเป็นคนของสกุลฉี วันหนึ่งเป็นคนของสกุลฉี ก็เป็นไปชั่วชีวิต คุณหนูควรรับพวกเขาไว้ขอรับ”
นางไม่แปลกใจที่คนสกุลฉีจะพูดจาน่าขยะแขยงเช่นนี้ เพียงแต่ฉีจื่อฟู่เป็นคนรักหน้าตามาแต่ไหนแต่ไร
ต่อให้มีคนยื่นข้าวนิ่มให้เขาสักชาม เขาก็ยังต้องเชิดอก ยืดหลัง แล้วฝืนกลืนลงไป
ก่อนหน้านี้อีกฝ่ายยังบอกว่าจะกลับมาตั้งตัวได้ก่อนแล้วค่อยมาหานาง บัดนี้กลับกลายเป็นเช่นนี้…