สาวใช้เส้าหัวของนางฟังจบก็สะดุ้งตกใจ “หา? นี่...คุณหนู จ้างวานฆ่าคน ทั้งยังคิดปองร้ายเซี่ยนจู่ นี่เป็นโทษประหารชีวิตเชียวนะเจ้าคะ!”
“ยิ่งไปกว่านั้น จวนไท่ฟู่เป็นสถานที่เช่นไร? ยามเฝ้าระวังย่อมเข้มงวดอย่างยิ่ง หากมิใช่ยอดฝีมือชั้นเลิศ อย่าว่าแต่จะเข้าไปฆ่าคนเลย แม้แต่จะแอบเข้าไปดูสักครั้งก็ยังยาก!”
มิใช่ทุกคนจะมีฝีมือเช่นองครักษ์ไม่กี่คนข้างกายสมุหใหญ่เสียหน่อย!
แม้มีผู้คนมากมายสืบเสาะ ก็ยังไม่รู้ที่มาของคนทั้งสี่ ทว่าคนนอกย่อมพอคาดเดาได้ว่า...ฐานะของพวกเขาจะต้องไม่ธรรมดาแน่!
แต่ละคนล้วนเป็นยอดฝีมือชั้นหนึ่งใต้หล้า
หากให้หลูเฉิงเฟิงกับพวกไปสังหารหรงจือจือ บางทีอาจยังมีโอกาสสำเร็จ
แต่มือสังหารคนอื่น...เส้าหัวคิดว่าคงยากจริง ๆ
หลินซีเยว่ได้ยินนางพูดจายกย่องผู้อื่นข่มขวัญฝ่ายตนเช่นนี้ กำลังจะโกรธ ทว่าขณะนั้นเอง กลับมีเสียงฝีเท้าดังมาจากหน้าประตู
สตรีสูงศักดิ์ผู้สง่างาม แต่งกายหรูหรา เส้นผมขาวไปครึ่งศีรษะ ก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า
นางจ้องหลินซีเยว่พลางเอ่ยว่า “เอะอะก็พูดว่าจะฆ่าคน พูดเรื่องเช่นนี้ทั้งที่แม้แต่ประตูใหญ่ก็ยังไม่ปิด หลายปีมานี้ข้าสั่งสอนเจ้ามาเช่นนี้หรือ?”
เมื่อเห็นผู้มา หลินซีเยว่ก็สงบลงไปหลายส่วน
นางเอ่ยอย่างรู้สึกผิดว่า “ท่านแม่ เป็นความผิดของลูกเอง ลูกใจร้อนเกินไปแล้ว!”
ฮูหยินหลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเข้มงวดเล็กน้อย “เทียบกับทุกครั้งที่เจ้าวู่วามทำผิดแล้วค่อยมาขอโทษข้า ข้าหวังยิ่งกว่าว่าเจ้าจะไม่ก้าวพลาดแม้แต่ก้าวเดียว”
“ข้าไม่อยู่บ้านเพียงไม่กี่วัน ก็ได้ยินว่าเจ้าร้องห่มร้องไห้ โวยวายถึงขั้นจะผูกคอตาย อ้อนวอนบิดาให้เจ้าไปเป็นภรรยารอง ล้วนเป็นเพราะบิดาเจ้าตามใจจนเสียคน!”