หรงเจียวเจียวชะงักงัน มองหรงเชื่อเจ๋ออย่างไม่อยากเชื่อ “พี่รอง เหตุใดท่านจึงพูดกับข้าเช่นนี้?”
หรงเชื่อเจ๋อมองหยาดน้ำในดวงตาของนาง
ชั่วขณะนั้นเขาลังเลและรู้สึกเสียใจอยู่บ้าง คิดว่าตนพูดแรงเกินไปหรือไม่ แต่แล้วก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้
จึงด่ากลับเสียงดังยิ่งกว่าเดิม “ข้าพูดผิดหรือ? เจ้ายังรู้หรือไม่ว่าใครเป็นพี่น้องแท้ ๆ ของเจ้า? กลับเห็นธิดาฝ่ายสกุลในตระกูลสำคัญยิ่งกว่าพี่สาวแท้ ๆ ไม่รู้ว่าวัน ๆ เจ้าคิดอะไรอยู่!”
ปกติจะมีเรื่องกับหรงจือจือก็ช่างเถิด แต่เรื่องนั้นอย่างไรก็เป็นเรื่องภายในบ้านของตนเอง
ธิดาฝ่ายสกุลในตระกูลทั้งสองคนมิใช่คนของจวนไท่ฟู่แม้แต่น้อย หรงเจียวเจียวกลับไม่รู้จักปกป้องคนในครอบครัว ทำให้หรงเชื่อเจ๋อรู้สึกไม่เข้าใจอย่างยิ่ง!
ขอบตาของหรงเจียวเจียวร้อนผ่าว นางเอ่ยว่า “แต่พี่ชาย หากไม่ใช่เพราะข้าเห็นใจท่าน ข้าก็คงไม่เกลียดพี่สาวถึงเพียงนี้...”
หรงเชื่อเจ๋อเม้มปาก
หลายปีมานี้หรงเจียวเจียวพูดกับเขาเช่นนี้มาโดยตลอด ทุกถ้อยคำล้วนกล่าวว่า...ที่ไม่ลงรอยกับหรงจือจือ ที่คอยหาเรื่องหรงจือจือ ก็เพราะคับแค้นที่อีกฝ่ายเคยเห็นเขาตกอยู่ในอันตรายแล้วยังไม่ช่วย
แต่ครั้งนี้หรงเชื่อเจ๋อกลับลังเล “เจ้าทำไปเพราะเห็นใจข้าจริง ๆ หรือ?”
“เหตุใดจู่ ๆ ข้าถึงนึกขึ้นมาได้ว่า ก่อนเรื่องของข้าเกิดขึ้น ความสัมพันธ์ระหว่างเจ้ากับพี่สาวคนโตก็ไม่ดีอยู่แล้ว?”
นับแต่ครั้งก่อนที่เจียวเจียวใส่ร้ายพี่สาวคนโต หรงเชื่อเจ๋อก็รู้สึกว่าสมองของตนค่อย ๆ แจ่มชัดขึ้น ทำให้นึกถึงเรื่องอีกมากมายที่เคยถูกความแค้นและโทสะบดบัง