จาวซีฟังจบ ใบหน้าก็มืดครึ้มลงทันที กำมือแน่น ในใจรู้สึกคับแค้นแทนคุณหนูของตนยิ่งนัก อยากด่าฉินซื่อ ยายชราที่ไร้เหตุผลผู้นี้ให้สาแก่ใจ ทว่ากลับด่าไม่ได้ จึงทำได้เพียงอดกลั้นไว้
หรงจือจือกลับสงบนิ่งกว่ามาก “มารดาสามีต้องการตำหนิข้าหรือเจ้าคะ? ถ้าเช่นนั้น อย่างน้อยสะใภ้ก็ควรรู้ว่าตนทำผิดอะไร มิใช่หรือเจ้าคะ? ขอมารดาสามีชี้แจงให้ชัดเจนเถิดเจ้าค่ะ”
ฉินซื่อกุมถุงน้ำร้อนไว้ สีหน้าเคร่งขรึมมองหรงจือจือ “เจ้าทำผิดอะไรหรือ? ดี ข้าผู้เฒ่าจะทำให้เจ้าตายอย่างรู้เรื่อง! ป้าเฉิน เจ้าเล่าให้นางฟัง”
ป้าเฉินก้าวออกมา เล่าเรื่องให้เจ้านายของตนฟัง “เมื่อครู่ฮูหยินซื่อจื่อแห่งจวนเฉียนหวัง นางเซี่ย มาเจรจาเรื่องสินสอด กลับทำอย่างขอไปทีอย่างยิ่ง ให้สินสอดมาเพียงสามสิบหีบ นี่ไม่ใช่สิ่งที่จวนอ๋องซึ่งมีทรัพย์สินมากมายจะทำเป็นแน่”
“แต่นางเซี่ยบอกว่า เพราะเรื่องที่ซื่อจื่อต้องการให้ฮูหยินซื่อจื่ออย่างท่านเป็นอนุภรรยา บัดนี้เรื่องนี้ลือกันไปทั่ว ตระกูลใหญ่ต่างพูดว่าสกุลเราไม่ดี นางไม่ได้ยึดคำหมั้นคืน นับว่ารักษาหน้าให้จวนโหวแล้ว”
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ นางก็ไม่เต็มใจจะมอบสินสอดให้มากกว่านี้ มีเพียงสามสิบหีบ ฮูหยินจะรับก็รับ ไม่รับก็ยึดคำหมั้นคืนได้”
หรงจือจือได้ฟังเรื่องนี้ก็ไม่ประหลาดใจนัก เพราะตั้งแต่แรกนางก็ไม่คิดว่านางเซี่ยมาด้วยตนเองเพราะให้ความสำคัญกับฉีอวี่เยียน
นางเคยไปจวนเฉียนหวังหลายครั้ง ย่อมรู้ว่านางเซี่ยไม่เห็นชอบกับการสมรสครั้งนี้มาแต่ไหนแต่ไร นางเซี่ยเป็นคนเห็นแก่ผลประโยชน์ จวนซิ่นหยางโหวที่แทบไม่มีอำนาจแท้จริงเช่นนี้ ย่อมไม่อยู่ในสายตาของนาง