เขายืนกรานถึงเพียงนี้ แต่หรงจือจือกลับไม่คิดจะไว้หน้าเขาแม้แต่น้อย
นางสั่งเสียงเรียบว่า “หากท่านขุนนางฉียังไม่ยอมหลีกทาง พวกเจ้าก็ ‘เชิญ’ เขาไปอยู่ข้าง ๆ เสีย”
องครักษ์รับคำ “ขอรับ!”
จากนั้น
องครักษ์จวนหรงก็เข้าไปเข็นรถวีลแชร์ของฉีจื่อฟู่ไปไว้ข้างทางจริง ๆ
ฉีจื่อฟู่โมโหจนแทบคลั่ง “จือจือ วันนี้ข้ามาด้วยความหวังดีจริง ๆ! เจ้าไม่รู้จักแยกแยะคนดีคนร้าย ปฏิบัติต่อข้าเช่นนี้ วันหน้าจะต้องเสียใจ!”
หรงจือจือได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเยาะ “หากท่านขุนนางฉีมีน้ำใจดีถึงเพียงนั้นจริง ก็ช่วยบอกผู้อาวุโสแห่งสกุลฉีของท่าน อย่าไปก่อเรื่องที่หลงหังซืออีก พวกเขาไม่รักษาหน้า แต่สกุลหรงของเรายังต้องรักษาหน้า!”
ฉีจื่อฟู่อึ้งไป “อะไรนะ? พวกเขาไปก่อเรื่องที่หลงหังซือตั้งแต่เมื่อใด?”
หรงจือจือไม่สนใจเขา รถม้าของสกุลหรงแล่นผ่านหน้าเขาไปเช่นนั้น
ฉีจื่อฟู่มองรถม้าที่แล่นห่างออกไป ในอกขมขื่นยิ่งนัก คนที่นั่งอยู่ในรถม้าคันนั้นเดิมทีคือภรรยาของเขา
แต่ตอนนี้แม้แต่จะพบหน้านางสักครั้งก็ยังยาก นางไม่ยอมเปิดหน้าต่างรถม้าให้เขาแม้แต่น้อย ทั้งยังไม่ยอมพูดกับเขาสักครึ่งคำ จะไม่ให้เขารู้สึกหดหู่ได้อย่างไร?
เมื่อเห็นรถม้าแล่นห่างออกไป
ฉีจื่อฟู่ก็ไออย่างรุนแรงหลายครั้ง ชิวอี้รีบกล่าวว่า “คุณชาย สุขภาพของท่านยิ่งทรุดโทรมลงทุกวัน ทาสเห็นว่าช่วงนี้ท่านควรออกจากจวนให้น้อยลงนะขอรับ!”
ฉีจื่อฟู่ไม่ได้ใส่ใจคำพูดของชิวอี้นัก
เพียงกล่าวว่า “ส่งคนไปสืบที่หลงหังซือ ดูว่าที่จือจือพูดมานั้นเป็นเรื่องอย่างไรกันแน่!”
ก่อเรื่องอะไรกัน? เขาไม่รู้เรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย!