หรงเจียวเจียวไม่คิดเลยว่า เพิ่งเอ่ยจบ
ประตูก็ถูกท่านราชครูหรงถีบเปิดเข้ามา
นางสะดุ้งโหยง ใบหน้าซีดเผือด หันกลับไปมองอย่างสั่นเทา “ท่าน...ท่านพ่อ? เหตุใดท่านจึงมาอยู่ที่นี่?”
“แล้วหรงจือจือล่ะ เหตุใดเจ้าก็อยู่ที่นี่ด้วย?”
ท่านราชครูหรงเอ่ยเสียงเย็นชา “ข้าไม่คิดเลยจริง ๆ ว่าเจ้าจะลงมือทำร้ายคุณยายของเจ้าไม่พอ แม้แต่มารดาผู้ให้กำเนิดก็ยังไม่ละเว้น!”
“คืนเดียวเจ้าคิดจะฆ่าคนถึงสามคน! หรงเจียวเจียว เจ้าเป็นเดรัจฉานไปแล้วหรือ?”
ยามนี้เขายังรู้สึกหวาดหวั่นอยู่ในใจ เพียงคิดว่าโชคดีที่ตนฟังคำของจือจือ และตัดสินใจสืบคดีนี้ต่อให้ถึงที่สุด มิฉะนั้นแล้ว...
สักวันหนึ่ง หรงเจียวเจียวจะฆ่าคนทั้งตระกูลจนหมดหรือไม่?
การฆ่ายายจ้าวนั้นเป็นเพียงบ่าวคนหนึ่ง ท่านราชครูหรงจึงไม่คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่อันใด ส่วนการฆ่าหรงจือจือ...สองพี่น้องไม่ลงรอยกันมาแต่ไหนแต่ไร ท่านราชครูหรงจึงไม่รู้สึกแปลกใจ
แต่หรงเจียวเจียวถึงกับฆ่ามารดาของตนได้ เช่นนั้นสักวันหนึ่ง นางจะฆ่าบิดาของตนด้วยหรือไม่?
งูพิษเช่นนี้ จะปล่อยให้นางมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร?
หรงเจียวเจียวตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก รีบเอ่ยว่า “ไม่ ไม่ ไม่...ท่านพ่อ นี่เป็นเรื่องเข้าใจผิด คำพูดเมื่อครู่ของข้า ล้วนเป็นเพียงการหยอกล้อมารดาเท่านั้น!”
เอ่ยจบแล้วก็ยังไม่พอ นางจ้องหรงจือจือด้วยดวงตาแดงก่ำ “ท่านพ่อ เป็นนางใส่ร้ายข้า! ทุกอย่างที่เกิดขึ้นวันนี้ล้วนเป็นแผนของหรงจือจือ!”