เหตุนี้ทำให้จาวซีตกใจไม่น้อย เพราะนางนึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้ท่านอัครมหาเสนาบดีเซินเคยกล่าวว่าจะรับคุณหนูของนางเป็นภรรยา แต่จะเป็นภรรยาเอกหรืออนุภรรยานั้น ดูเหมือนยังไม่เคยพูดให้ชัดเจน
ฉีอวี่เยียนก็โวยวายตามว่า “หากไม่ใช่เพราะในใจพี่ชายข้ามีเจ้า เขาคงไม่เสียเวลาอยู่กับเจ้ามากมายเช่นนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการมาบอกเจ้าเรื่องนี้ด้วยตนเอง!”
“พวกเราหวังดีต่อเจ้า แต่เจ้ากลับเห็นเป็นความหวังร้าย ช่างไม่รู้จักดีชั่วเสียจริง!”
หรงจือจือหัวเราะเย็นชา มองพวกเขาอย่างสงบนิ่ง “เรื่องของข้าไม่จำเป็นต้องให้พวกเจ้ามาเป็นห่วง ความหวังดีของพวกเจ้า จงไปหาคนที่พวกเจ้าบอกว่ารู้จักดีชั่วมารับไว้เถิด ข้ารับไว้ไม่ไหวแม้แต่น้อย”
เมื่อเห็นนางพูดเช่นนี้ ฉีจื่อฟู่ก็ขมวดคิ้วแน่น มองหรงจือจือแล้วถามว่า “อย่างไร หรือเจ้าไม่เชื่อคำพูดของข้า?”
หรงจือจือย่อมไม่เชื่อ “สมุหใหญ่เป็นคนฉลาด หากข้ายินดีเป็นอนุภรรยา ตั้งแต่แรกก็คงไม่ทะเลาะกับสกุลฉีจนเป็นเช่นนี้ เขาไม่มีทางสับสนถึงเพียงนั้น”
จาวซีได้ฟังก็เห็นว่ามีเหตุผล คราวนี้ยิ่งมองฉีจื่อฟู่ไม่เข้าตา เขายังกล้ามาข่มขู่ให้หวาดกลัว ยุแยงความสัมพันธ์ระหว่างสมุหใหญ่กับคุณหนูของนางอีก!
ฉีจื่อฟู่กล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “จือจือ ข้ารู้ว่าหลังจากหย่าขาดกับข้าแล้ว เจ้าอยากพิสูจน์ตัวเองมาก ถึงได้ฝืนใจอยากแสดงให้เห็นว่า หากไม่มีฉีจื่อฟู่ เจ้าย่อมแต่งงานได้ดีกว่าเดิม”
“แต่ท้ายที่สุดเจ้าก็ต้องเผชิญหน้ากับความจริง อย่าหลอกตัวเองอยู่เลย ถึงตอนนั้นอยากหันกลับมาก็ยากแล้ว!”
“ตอนนี้เจ้าจงไปจวนสมุหใหญ่กับข้า อธิบายกับสมุหใหญ่ให้ชัดว่าเจ้าไม่อยากแต่งกับเขา หากเจ้ารับปากไปอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว ภายหน้าคิดจะกลับคำก็ทำไม่ได้แล้ว!”
“บุรุษย่อมเข้าใจบุรุษที่สุด ข้าว่าตอนนี้เขาคงกำลังหัวเราะเยาะความไร้เดียงสาของเจ้าอยู่แน่!”
“ข้ารู้ด้วยว่าเรื่องผู้อาวุโสแห่งสกุลทำให้เจ้ามีอคติและเข้าใจข้าผิด แต่ตอนนี้ข้าส่งคนไปเรียกพวกเขากลับหมดแล้ว ข้าไม่มีเจตนาร้ายต่อเจ้าจริง ๆ เพราะฉะนั้นเจ้าควรคิดทบทวนคำพูดของข้าให้ดี”