ฉีอวี่เยียนตกใจจนใบหน้าซีดเผือด พยายามเพียรฟังอย่างที่สุด แต่สิ่งที่รู้สึกได้มีเพียงความเจ็บปวดดังกึกในหูซ้าย แล้วเสียงร้องครืนนั้นก็ค่อย ๆ เลือนหายไป ดุจดั่งถูกอุดด้วยสำลี พร้อมกับปวดศีรษะรุนแรงยิ่งนัก
ทว่าซิ่นหยางโหวยังคุโชนโทสะอยู่
เมื่อเห็นชาวบ้านรอบข้างต่างหัวเราะเยาะเสียดสี ไฟชั่วร้ายยิ่งลามขึ้นถึงยอดกระหม่อม ฟาดม้าแส้เข้าที่ตัวฉีอวี่เยียนเต็มแรงจนนางร้องโหยไหว้จนกลั่นออกมา!
แล้วเบ้ปากต่อว่าโกรธกริ้วว่า "สังขารไร้ค่าสิ้นดีเช่นนี้ พากลับจวนโหวไปเดี๋ยวนี้!"
เหล่าบ่าวรับคำ "พ่ะย่ะค่ะ"
จาวซีกับหรงจือจือเฝ้ากราบทูลเรื่องราวเหล่านี้ ในใจชื่นชมยินดีประจักษ์ว่า “ท่านโหวลากนางไปที่เรือนฉางโซ่ว แล้วยังด่าฉินซื่ออย่างโหดเหี้ยม ว่าเป็นเพราะนางสอนลูกสาวมาดีนักหนา!”
"ฉินซื่อยังไม่ทันรู้ความ หน้าก็รับหวัดจากท่านโหวไปหนึ่งฟาด หน้าที่ลงทุนพักฟื้นมานักหนาก็บวมยุบยับอีกครั้ง"
"ภายหลังเมื่อฉินซื่อรู้ความจริงว่าฉีอวี่เยียนสาบานแผ่นดิน พร้อมเขียนหนังสือสาบานด้วยโลหิตขาดผูกขาดกับนางเสียแล้ว สีหน้าก็ขึ้นดำขึ้นเขียวสลับกัน ต่อจากนั้นก็ไม่เห็นจะเวทนาลูกสาวอีกเลย!"
"ท่านโหวของเรานี่แท้ก็ประเสริฐนัก มือนั้นทะเลาะว่าเกิดมาเพื่อตบหน้าคนโดยเฉพาะ ราวสามสี่วันมานี้ได้ตบหน้าใครไปแล้วกี่คนกันเล่า?"
หรงจือจือได้ยินข่าวเช่นนี้ ย่อมชื่นใจเป็นปกติวิสัย
ตระกูลควายเมามายเช่นนี้ การจัดการย่อมง่ายดายกว่าที่นางคาดคะเนไว้แต่แรกนัก
นางพูดพลางเหยเกขัด "โดยปกติ เมื่อมารดาถูกคนนอกทำให้อับอาย ลูกสาวย่อมจำใจฝืนไม่ได้ ย่อมยืนเคียงข้างมารดา ร่วมแรงร่วมใจต้านภายนอก"
"แต่ฉีอวี่เยียนกลับคิดขาดผูกขาดกับฉินซื่อเสียฉะนั้น ต่อมารดาผู้ให้กำเนิดเลี้ยงดูนางยังทำได้เช่นนี้ แล้วที่นางเคยทรยศหนี้คุณข้ามาก่อน ก็ย่อมเป็นสันดานแท้ของนางจริง ๆ กระมล"