แม่นมหยางข้างกายนางเซี่ยกำลังจะยกน้ำชาเข้ามา ทว่าพอเดินมาถึงประตูก็เห็นจี้อูเหิงยืนอยู่ตรงนั้น กาน้ำชาในมือพลันร่วงหล่นแตกกระจายเต็มพื้นด้วยความตกใจ
นางเอ่ยอย่างตื่นตระหนก “ท่านชายใหญ่… ท่าน ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรเจ้าคะ”
นางรู้ดีว่าเรื่องของหรงจือจือเป็นฝีมือนางเซี่ยที่คอยขัดขวางอยู่เบื้องหลังมาโดยตลอด และก็รู้ดีเช่นกันว่าท่านชายใหญ่รักหรงจือจือมากเพียงใด
บัดนี้ท่านชายใหญ่ได้ยินเรื่องเหล่านี้เข้าแล้ว จะทำอย่างไรดีเล่า!
นางเซี่ยเองก็ตกใจ รีบลุกขึ้นเดินไปที่ประตู เมื่อสบสายตาตื่นตะลึงและผิดหวังของบุตรชาย นางจะไม่เข้าใจได้อย่างไรว่าเขาได้ยินคำพูดเมื่อครู่ของนางทั้งหมดแล้ว!
นางรีบอธิบายว่า “อูเหิง เจ้าฟังแม่ก่อน ที่แม่ทำเช่นนี้ก็เพราะว่า เพราะว่า…”
จี้อูเหิงมองนางเซี่ย ยามนี้กลับสงบนิ่งเป็นพิเศษ “เช่นนั้นก็ดี ท่านแม่โปรดบอกข้า หากท่านไม่เห็นด้วยที่ข้าจะแต่งนาง เหตุใดจึงไม่พูดกับข้าโดยตรง”
“เหตุใดต้องแอบไปบอกให้นางปฏิเสธข้า เหตุใดต้องหลอกข้า ข้า…ยังเป็นบุตรของท่านอยู่หรือไม่”
นางเซี่ยโกรธจนสีหน้าเปลี่ยน “เจ้าพูดจาเหลวไหลอันใด! เจ้าย่อมเป็นบุตรของแม่อยู่แล้ว!”
“ก็เพราะเจ้าเป็นบุตรของแม่ แม่จึงจำต้องคิดเผื่อเจ้า! เจ้ามีฐานะเช่นไร? เจ้าเป็นบุตรชายคนโตโดยชอบด้วยกฎหมายแห่งจวนอ๋อง!”
“แล้วฉีจื่อฟู่เล่า? ฉีจื่อฟู่เป็นเพียงบุตรของมาร์ควิส หญิงที่เขาไม่ต้องการ เจ้าแต่งนางกลับมาไม่รู้สึกอับอายหรือ”
ฮูหยินสกุลเซี่ยออกมาพอดี จึงช่วยเกลี้ยกล่อมนางเซี่ยว่า “ใช่แล้ว อูเหิง เจ้ายังหนุ่ม ยังไม่รู้ความ แม่เจ้าทำทุกอย่างก็เพราะคิดถึงเจ้า…”