หรงเจียวเจียวได้ยินเช่นนั้น ก็รีบเสียงว่า “ใช่แล้วพี่หรง โปรดอย่าสร้างเรื่องอีกเลย ยังไงก็รีบพาสามอั๋นสกุลฉีกลับสกุลฉีเสียดีกว่า”
“เห็นไหมว่านางถึงกับเดินทางมาเอง แสดงว่าสกุลฉีมีความจริงใจเพียงพอแล้ว ตั้งท่าเย่อหยิ่งสองครั้งสามครั้งก็พอ จะตั้งท่าอยู่ร่ำไปก็ไม่มีความหมายอะไร”
ว่าแล้วนางก็เบามือผลักฉีอวี่เยียนเบา ๆ “ยังไม่รีบพูดจาอ่อนหวานกับพี่หรงของข้าอีกเรอะ”
ฉีอวี่เยียนได้ยินคำพูดของหรงเจียวเจียวเช่นนั้น จะยังเหลือหรงจือจือไว้ในสายตาอีกอย่างไร ก็แค่ของเสียชั้นต่ำที่ต้องการตามข้ากลับสกุลฉีไป แต่ยังจะตั้งท่าตัวอยู่อีก
นางจึงพึมพำด้วยความหยัน “หรงจือจือ คำที่ควรพูดนั้นข้าได้พูดกับเจ้าครบแล้ว จะกลับหรือไม่ก็ตามใจ ความอดทนของข้าย่อมมีที่สุด”
หรงเจียวเจียวหันไปมองหรงจือจือ “พี่หรงเห็นไหม สามอั๋นสกุลฉีขุ่นเคืองเสียแล้ว ถ้าพี่ยังไม่รีบกลับไป มิให้ผู้หญิงคนอื่นได้เปรียบไป แล้วจะให้เป็นยังไงดี”
“ข้าก็เพียงกลัวว่าน้ำมันหยดลงในนาของผู้อื่น กลัวว่าพี่จะอายหน้า จึงได้รับใช้แทนพี่ต่อสามอั๋นสกุลฉี”
“สกุลฉีเป็นตระกูลดีหาได้ยาก พี่เขยก็เป็นชายหนุ่มเลิศเลอหาได้ยาก ระยะนี้แม้จะสติสั่นสุกสาปเสียหหนอย แต่ข้าเชื่อว่าท่านย่อมแก้ตัวได้ พี่รีบไปตระเตรียมตัวเถิด”
หรงจือจือถามเรียบเย็น “ตระเตรียมตัวให้เจ้าหรือ อ้อ จริงสิ เจ้ามีเครื่องนุ่งห่มก็มิใช่น้อย ยังเก็บอยู่ในก๊กของข้า จาวซี เจ้าไปจัดเตรียมให้สามอั๋นเรียบร้อย แล้วให้นางยกข้าวของย้ายไปสกุลฉีเสีย”
หรงเจียวเจียวแทบหน้าเปลี่ยนสี รีบว่า “พี่หรงเอ๋ย คำพูดนี้หมายความว่าอย่างไร ข้ายังเป็นหญิงสาวซึ่งมิได้กำหนดมงคลสมรส จะย้ายไปสกุลฉีทำไม พี่มิได้ทำลายชื่อเสียงของข้าหรือ”
หรงจือจือว่า “ข้าเห็นเจ้ากระตือรือร้นนักหนาที่รีบจะให้ข้าไปสกุลฉี ยังคิดว่าที่นั่นเป็นเมืองสวรรค์อย่างไร ถึงได้ทำให้เจ้าเฝ้าใฝ่ฝันเช่นนั้น จึงอยากช่วยเกื้อกูลให้เป็นจริง”