หรงจือจือยิ้มบาง ๆ “นางมิใช่พูดหรือว่า พี่ชายนางให้คำมั่นว่าจะมอบสิ่งของมากมายแก่ข้า แต่ก็ไม่ได้เขียนสัญญาไว้ ไม่มีหลักฐาน ข้าจะเอาผิดเขาได้อย่างไร?”
“เรื่องที่ข้ารับปากนางเมื่อครู่ก็ไม่ได้เขียนสัญญาไว้เช่นกัน ถึงตอนนั้นก็ให้นางไปฟ้องข้าเถิด! วันนี้พวกเจ้าทั้งหลายได้ยินหรือไม่ว่าข้ารับปากอะไรกับนางบ้าง?”
แต่ไหนแต่นางไม่ปรารถนาใช้วิธีต่ำช้ามาจัดการผู้ใด เพราะไม่อยากทำให้ตนกลายเป็นคนชั่วช้าเหมือนผู้อื่น
ทว่าบางครั้งเมื่อเผชิญหน้ากับคนไร้ยางอายถึงเพียงนั้น ก็ย่อมไม่อาจยึดติดกับธรรมเนียมอันจุกจิก หากวางท่าถือตัว ไม่ยอมลงจากแท่นสูง ก็มีแต่จะถูกอีกฝ่ายใช้วิธีสกปรกย่ำยีซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในเมื่อเป็นเช่นนี้ นางก็ไม่ต้องรักษาธรรมเนียมเหล่านั้นอีก
เพราะคนเที่ยงธรรมอย่างแท้จริง นอกจากมีคุณธรรมสูงส่งแล้ว ยังต้องมีปัญญาปกป้องตนเองในสภาพแวดล้อมที่มีคนถ่อยรายล้อมด้วย
ภายในห้องนี้ล้วนเป็นสาวใช้ของหรงจือจือทั้งสิ้น คุณยายจัดหามาให้นางก่อนออกเรือน โฉนดขายตัวของทุกคนอยู่ในมือนาง ด้วยนางปกครองบ่าวไพร่เป็นอย่างดี พวกนางจึงภักดีต่อนางมาโดยตลอด
ยามนี้พวกนางสบตากัน เพียงเท่านี้ก็เข้าใจความหมายของคุณหนูตนแล้ว
จึงพร้อมใจกันตอบว่า “คุณหนู พวกบ่าวไม่ได้ยินอะไรเลยเจ้าค่ะ!”
จาวซีได้ยินเช่นนั้นก็ยินดีขึ้นมาทันที เอ่ยอย่างสะใจว่า “ในที่สุดก็ได้เห็นพวกเขารับกรรมสักครั้ง!”
แต่ไม่นานนางก็ฉุกคิดขึ้นได้ รีบถามว่า “คุณหนู หากเป็นเช่นนี้ พอถึงเวลาสินเดิมนำออกมาไม่ครบ จวนเฉียนหวังจะเอาผิดขึ้นมา จะทำอย่างไรดีเจ้าคะ?”
หรงจือจือเอ่ยเสียงเรียบ “ไม่ว่านางจะแต่งเข้าจวนเฉียนหวัง หรือเปลี่ยนไปแต่งกับสกุลอื่น ถึงตอนนั้นนายของเจ้าอย่างข้าก็หย่าขาดและออกไปแล้ว ต่อให้ยังไม่จากไป จำนวนสินเดิมของน้องสาวสามีก็ไม่ครบ จะโทษพี่สะใภ้ไม่ได้”