ตามเหตุผลแล้ว ต่อให้หรงจือจืออยากจะโบยป้าเฉิน นางก็ควรไว้หน้าฉินซื่อผู้เป็นแม่ผัวสักหน่อย จัดการภายในห้องป้าเฉินถึงจะถูก ไฉนกลับลงโทษกลางเรือนอย่างเปิดเผยเช่นนี้?
บ่าวหญิงรีบปรนนิบัติฉินซื่อให้หายหอบ "ฮูหยินโปรดระงับโทสะ อย่าได้กริ้วจนทำร้ายกายตนเองเลย..."
เหล่านางรับใช้คุกเข่าอยู่กับพื้น ไร้ผู้ใดกล้าเอ่ยวาจาสักคำ
ฉินซื่อกว่าจะสงบลมหายใจลงได้ ใบหน้าดำทะมึนเอ่ยว่า "นางตีคนของข้าเสร็จแล้ว ยังไม่ยอมส่งตัวกลับมาให้ข้าหรือ?"
นางรับใช้เอ่ยเสียงแผ่วว่า "ทางโน้นแม่นมอวี้แจ้งว่า ฮูหยินซื่อจื่อร่างกายไม่สบาย พักผ่อนก่อนแล้ว คืนนี้หิมะตก ให้นางป้าเฉินหมอบอยู่ในเรือนให้สงบจิตสงบใจเสียบ้าง"
ฉินซื่อ "รังแกกันเกินไปแล้ว! ช่างรังแกกันเกินไปจริง ๆ! พวกเจ้า ไป! ไปพาตัวป้าเฉินกลับมา! นางตีคนของข้าไม่หนำใจ ยังจะทิ้งคนไว้กลางเรือนอีก พอถึงรุ่งเช้า คนจะยังมีลมหายใจอยู่หรือ?"
บ่าวหญิงรับคำ แล้วรีบส่งคนไปหามป้าเฉินกลับมา
หลังจากบ่าวไพร่กลับมาแล้ว ยังกระอึกกระอักรายงานแก่ฉินซื่อถึงถ้อยคำโอหังที่ป้าเฉินพูดให้ฮูหยินซื่อจื่อขอขมา สุดท้ายว่า "แม่นมอวี้ให้พวกกระผมเรียนให้ฮูหยินฟังว่า ฮูหยินซื่อจื่อก็มิได้ลงมือโดยไร้เหตุ"
ฝ่ายป้าเฉินร่ำไห้พลางพร่ำฟ้องเสียงไม่ชัด "ฮูหยิน บ่าวเฒ่าทำไปเพื่อท่านทั้งนั้นนะเจ้าคะ!"
"ก็ฮูหยินซื่อจื่อบอกว่าตนเองป่วยไม่ยอมมา บ่าวเฒ่าโมโหชั่วขณะ จึงโต้เถียงกับนางไปสองสามประโยค เผลอหลุดปากเกินควร"