หรงจือจือรีบลุกขึ้น ถอยหลังไปหลายก้าว หลบมือของเขาออกไป
ฉีจื่อฟู่เห็นนางเป็นเช่นนั้น แววตาสะท้อนรอยแผลใจผ่านไปหนึ่งดวง จ้องนางแล้วเอ่ยถามว่า "บัดนี้เจ้าจะรังเกียจข้าถึงเพียงนี้หรือ"
หรงจือจือมิได้แกล้งปิดบังอะไร "เป็นอย่างนั้นจริง"
ฉีจื่อฟู่ขมวดคิ้วลึก กลั้นใจกลั้นโทสะกล่าวว่า "แต่วันนั้นข้า ข้าได้พูดความจริงกับเจ้าจนจบสรรพแล้ว เจ้าจะให้อภัยข้าสักครั้งก็เสียเท่าไร"
"ครั้งนั้นที่ข้าอยู่แคว้นเจา ข้าต้องแบกบาปและอดทนเพราะไม่มีทางเลือก! และข้ามิได้กล่าวไว้แล้วหรือ ว่าผู้ที่ข้ารักมาแต่ต้นคือเจ้า"
หรงจือจือแรกเริ่มขี้เกียจจะพูดมาก แต่กลับถูกเขาหัวเราะเยาะจนหัวเราะออกมาเสียอย่างนั้น "ปล่อยตัวปล่อยใจลุ่มหลงกับอวี้มั่นฮว่าจนตั้งครรภ์ เรียกว่าไม่มีทางเลือกงั้นหรือ? บังคับให้ข้าเป็นอนุภรรยา ก็เป็นเพราะเจ้าไม่มีทางเลือกหรือ? และการที่เจ้าปล่อยให้ย่าข้าถึงแก่กรรม ก็ยังเป็นเพราะเจ้าไม่มีทางเลือกอีกหรือ?"
"ฉีจื่อฟู่ เพียงเพราะเจ้ามีความรู้สึกต่อข้าเล็กน้อยเท่าฝุ่น ทุกสิ่งที่เจ้าทำร้ายผู้คนจึงหายไปจากโลกงั้นหรือ?"
"เพียงเพราะความรักไร้ค่าที่ยังชักใจได้แต่ตัวเจ้าคนเดียวของเจ้า ความต่ำช้าโหดเหี้ยม ความเจ้าเล่ห์เห็นแก่ตัว และความไร้น้ำใจไร้บุญคุณของเจ้ากับสกุลเจ้า ข้าจึงต้องให้อภัยเสียทุกอย่างงั้นหรือ?"
"เจ้าคิดว่าความรักของเจ้าเป็นสิ่งใด? เป็นสิ่งล้ำค่าสักเพียงไหน? อย่าเอาปากอ้างว่ารักข้าอีกเลย ในสายตาข้า เจ้ากำลังดูหมิ่นคำว่า 'รัก' เสียเต็มประดา"
"ฉีจื่อฟู่ ความรักของเจ้าทำให้ข้ารู้สึกขยะแขยง!"
ฉีจื่อฟู่ได้รับบาดแผลใจอย่างหนัก ถอยหลังไปหลายก้าว วันนี้เขามิได้ดื่มสุราสักหยด แต่ขอบตากลับแดงระเรื่อขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เพราะในดวงตาของหรงจือจือ สิ่งที่เขามองเห็นล้วนแต่ความเย็นชาไร้ความหวังที่มีต่อเขา ราวกับมองศัตรูก็มิได้ต่างอะไร