แต่ใครจะคิดว่าเสิ่นเยี่ยนซูฟังจบแล้ว เพียงหัวเราะเบา ๆ ก่อนมองหรงเชื่อเจ๋อด้วยสายตาเยียบเย็น “หากนางเป็นเช่นนั้นจริง เปิ่นเซี่ยงกลับจะยินดีเสียอีก”
หรงเชื่อเจ๋อพูดไม่ออก “อะ...อะไรนะ?”
เสิ่นเยี่ยนซูกล่าวว่า “หากเปิ่นเซี่ยงตกอยู่ในเคราะห์ร้ายจริง ย่อมหวังว่าตนจะรับเคราะห์ทั้งหมดไว้เพียงลำพัง และหวังให้นางปลอดภัยไร้เรื่องร้าย”
“หรงเชื่อเจ๋อ เจ้าบอกว่าพี่สาวทิ้งเจ้าไป หมายความว่านางไม่ใส่ใจเจ้า”
“แต่เจ้าเคยถามตนเองบ้างหรือไม่ ว่าเจ้าใส่ใจนางจริงหรือ? เจ้ามีค่าพอให้นางเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อเจ้าหรือ? ต่อให้ทุกอย่างที่เจ้าพูดเป็นความจริง...”
“แต่เหตุใดเมื่อเผชิญหน้ากับหมาป่าตัวหนึ่ง เจ้าจึงคิดว่านางควรตายไปพร้อมเจ้า ควรเผชิญอันตรายร่วมกับเจ้าจึงจะถูก?”
“แทนที่จะหวังให้พี่สาวรีบหนีไป จะได้ไม่ต้องบาดเจ็บหรือตายเพราะเจ้า?”
หรงเชื่อเจ๋อฟังมาถึงตรงนี้ ใบหน้าพลันซีดเผือด เขาไม่เคยคิดในมุมนี้มาก่อนเลย
เสิ่นเยี่ยนซูกล่าวปิดท้ายว่า “พูดให้ถึงที่สุด เจ้าเป็นเพียงคนเห็นแก่ตัว เอาแต่สูบเลือดสูบเนื้อผู้อื่นเพื่อเสวยสุขจากความดีที่คนอื่นมอบให้เท่านั้น”
“เพียงผู้อื่นแสดงท่าทีไม่ดีอย่างที่เจ้าคิดแม้สักนิด เจ้าก็ลบล้างทุกสิ่งที่อีกฝ่ายเคยทำเพื่อเจ้า แล้วผูกใจเจ็บอย่างเต็มปากเต็มคำ”
“คนเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตนเช่นเจ้า มีสิทธิ์อะไรไปเปิดโปงธาตุแท้ของผู้อื่น? มีสิทธิ์อะไรไปตำหนิคนที่ปล่อยให้เจ้าตายโดยไม่ยื่นมือช่วย?”
ถ้อยคำไม่กี่ประโยคของเสิ่นเยี่ยนซูทำให้หรงเชื่อเจ๋อแทบยืนไม่อยู่ เขาหิ้วไหสุราในมือ ถอยหลังอย่างโซเซอยู่หลายก้าว ก่อนจะล้มลงกับพื้น