จาวซีรู้สึกหัวใจแตกสลายยิ่งนัก ก่อนหน้านี้นางกับคุณหนูยังเบิกบานใจร่วมกัน พักผ่อนเคียงข้าง ปรึกษาหารือกันว่าหากกลับไปอยู่กับท่านย่าแล้ว จะใช้ชีวิตอย่างไร
จะมีความสุขเพียงใด
แต่เพราะฉินซื่อ ความฝันนี้... แหลกสลายไปแล้ว
หรงจือจือสูดลมหายใจลึกหลายครั้ง ดวงตากรุ่นด้วยสีเลือด แววตาเย็นเยียบราวกับงูที่หลับใหลมานาน
นางมองเซี่ยอวี่แล้วเอ่ยว่า "เจ้ากลับไปเถิด วันนี้ข้าถือว่าเจ้าไม่เคยมา เจ้าก็ถือว่าไม่เคยบอกเรื่องนี้กับข้า"
เซี่ยอวี่โขกศีรษะ "ขอบพระคุณคุณหนูหรงที่เห็นใจ! หม่อมฉันทูลลา!"
นางรีบลุกขึ้นแล้วจากไป
จาวซีมองตามแผ่นหลังของนาง ยังคงโกรธอยู่บ้าง "คุณหนู ก่อนหน้านี้คุณหนูเคยช่วยเหลือนาง แต่นางกลับไม่ยอมเป็นพยาน..."
หรงจือจือส่ายหน้า "อย่างไรเสียนางก็เป็นคนของฉีอวี่เยียน การยอมบอกเรื่องนี้แก่ข้า ก็ถือว่าตอบแทนบุญคุณแล้ว"
จาวซี "เช่นนั้น... เช่นนั้นเรื่องนี้!"
หรงจือจือยกยิ้มมุมปาก แต่รอยยิ้มกลับเยือกเย็นจนคนมองหวาดหวั่น "เรื่องนี้ ย่อมต้องมีทุกข์ก็แก้แค้น มีแค้นก็ชำระ!"
แม่นมอวี้เอ่ยเสียงเบา "แต่คุณหนู ก่อนท่านย่าสิ้นลม ท่านบอกกับคุณหนูว่า... อย่าให้คุณหนูแก้แค้นแทนนางเลย"
หรงจือจือ "เรื่องนี้ข้าจะอธิบายกับท่านย่าเอง เก็บของยังไม่ต้องรีบ แม่นมอวี้ เจ้าเอาหนังสือหย่าไปส่งที่กรมทะเบียนราษฎร์ ให้ยกเลิกการสมรสระหว่างข้ากับฉีจื่อฟู่เสียก่อน แต่เจ้าพึงระวัง ให้เงินแก่เสมียนผู้นั้นหนึ่งร้อยตำลึง บอกให้เขาปิดเรื่องนี้ อย่าแพร่งพรายออกไป"
แม่นมอวี้เป็นคนเข้าใจความ "คุณหนูหมายความว่า ให้คนนอกและคนสกุลฉีเข้าใจว่าคุณหนูยังไม่ได้หย่ากับฉีจื่อฟู่หรือ"