ฉินซื่อมองเลือดในมือด้วยความตื่นตระหนก จนเวียนศีรษะไปชั่วขณะ
“ฮูหยิน!” แม่นมหลี่ตกใจ รีบประคองฉินซื่อขึ้นมา แล้วหันไปตวาดบ่าวไพร่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ “ยังยืนทื่ออยู่ทำไม รีบไปตามแพทย์ประจำตระกูลมาเร็วเข้า!”
หญิงสูงศักดิ์บางคนที่ยังเดินไปไม่ไกลนักหันกลับมามอง ต่างก็ตกใจไปตาม ๆ กัน
พวกนางคิดว่าเรื่องวุ่นวายเพียงเท่านี้ก็มากพอแล้ว
ใครจะคิดว่าฉีอวี่เยียนซึ่งเงียบงันมานาน จู่ ๆ จะคว้ากาน้ำชาข้างกายขึ้นมา แล้วเขวี้ยงใส่ฉีจื่อเสียน!
เสียง “ปัง!” ดังขึ้น หน้าผากของฉีจื่อเสียนก็ถูกกาน้ำชากระแทกจนแตก
ฉีจื่อเสียนกำลังโกรธจัดอยู่แล้ว ยังถูกคนขว้างของใส่อีก เขายกมือปาดเลือดที่ไหลลงมา แล้วเอ่ยเสียงเย็นเยียบว่า “ฉีอวี่เยียน เจ้าอยากตายหรือไร!”
ฉีอวี่เยียนเหลืออด พุ่งเข้าไปตะลุมบอนกับฉีจื่อเสียนทันที “คนที่อยากตายคือเจ้าต่างหาก! ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้า! เจ้าจะมาก่อเรื่องเมื่อไรก็ได้ แต่กลับเลือกมาก่อเรื่องเอาตอนนี้! ชาติก่อนข้าติดค้างเจ้าไว้หรือไร!”
พี่น้องทั้งสองตีกัน ไม่นานใบหน้าของฉีอวี่เยียนก็เขียวช้ำไปหมด ส่วนฉีจื่อเสียนไม่เพียงหน้าผากแตก ใบหน้ายังเต็มไปด้วยรอยข่วนจากเล็บของฉีอวี่เยียน
ตอนแรกเมื่อฉินซื่อถูกประคองขึ้นมา นางยังคิดจะวางมาดมารดา สั่งสอนฉีจื่อเสียนบุตรอกตัญญูผู้นี้สักครา
ใครจะคิดว่าพี่น้องทั้งสองจะตีกันถึงเพียงนี้
นางตื่นตระหนกพลางร้องว่า “รีบหยุดเดี๋ยวนี้! พวกเจ้าทำอะไรกัน รีบหยุด! พวกบ่าวไพร่ไร้ประโยชน์ รีบแยกคุณหนูสามกับท่านชายสี่ออกจากกันเร็วเข้า!”
หากนางไม่พูดก็แล้วไป แต่พอนางเอ่ยปาก สายตาของฉีอวี่เยียนก็หันไปจับจ้องนาง ถึงกับไม่สนใจฉีจื่อเสียนอีกต่อไป นางพุ่งเข้าไปผลักฉินซื่อด้วยความโกรธ!