"ขออาหารสักนิดก็พอ แค่นิดเดียวก็พอ...จริงๆ..."
น้ำเสียงของฉินอีเต็มไปด้วยความกระหาย ความกระหายที่ถูกบีบออกมาจากความสิ้นหวังในก้นบึ้งของหัวใจ
ในดวงตางามคู่นั้นนอกจากน้ำตาแล้ว ยังมีความต่ำต้อยที่แม้แต่ตัวเธอเองก็ควบคุมไม่ได้ เหมือนคนที่หิวโหยมานาน ในที่สุดก็วางทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดลง เปิดเผยความปรารถนาดั้งเดิมที่สุดในใจให้อีกฝ่ายเห็น
หญิงสาวเศรษฐีผู้หยิ่งผยอง เจ้าหญิงน้อยที่ถูกทะนุถนอมมาตั้งแต่เด็ก สาวสวยรวยที่ไม่เคยก้มหัวให้ใคร——
ตอนนี้คุกเข่าอยู่ตรงหน้าลู่หย่วน เสื้อผ้ายับยู่ยี่ ใบหน้าเปื้อนน้ำตา อ้อนวอนให้ลู่หย่วนให้อาหารเธอสักนิด
บาร์ช็อกโกแลตสองสามแท่ง เนื้อแห้งสองสามเส้น
ถ้าเป็นก่อนวันสิ้นโลก นี่คงเป็นข่าวใหญ่โตแน่นอน แต่ในวันสิ้นโลก...
นี่จะกลายเป็นเรื่องปกติ
ลู่หย่วนก้มหน้ามองฉินอีที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า สีหน้าเรียบนิ่งราวกับสระน้ำที่ไร้ลม
ฉินอีเงยหน้าขึ้น ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย สายตาจ้องเขม็งไปที่เขา
เธอเตรียมตัวไว้แล้ว ตราบใดที่ลู่หย่วนยอมให้เธอได้กินอะไรสักอย่างที่มีรสชาติ——ไม่ว่าเขาจะให้เธอทำอะไร ต่อให้กดเธอลงกับพื้นแล้วข่มขืนเธออย่างทารุณ เธอก็ยอมรับได้
ขอแค่ได้กินเนื้อแห้ง จะทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น
ลู่หย่วนละสายตากลับ หันไปเดินไปที่โต๊ะหัวเตียง หยิบเนื้อแห้งออกมาจากกองขนมนั้นหนึ่งเส้น