ตอนที่ 20 ถึงจะเป็นวันสิ้นโลก พวกเขาก็ยังอยากเป็นอันดับหนึ่ง

ทุกคนเงียบงัน ใบหน้าเต็มไปด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน ทั้งอาย ทั้งไม่ยอมแพ้ และทั้งหิวจนทรมาน

ผู้คนกลุ่มหนึ่ง เหมือนน้ำทะเลที่ลดลง อพยพถอยออกจากชั้นสิบแปด แล้วเดินขึ้นบันไดไป

...........

ลู่หย่วนและชิวหยวนกลับมาที่ชั้นยี่สิบเอ็ด

หลังจากตรวจสอบเหล็กเส้นสามเส้นและแกนล็อกป้องกันระเบิดอีกครั้ง ยืนยันว่าทุกอย่างปกติดี จึงสะพายเป้ลงจากบ่า ถอนหายใจยาว

ความรู้สึกปลอดภัยอันไร้ขอบเขตโอบล้อมเขาไว้

ในวันสิ้นโลก การมีห้องปลอดภัยเป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่ง

ชิวหยวนวางเป้ลงบนโต๊ะกาแฟ ไหล่ของเธอผ่อนคลายลงเล็กน้อย

เธอมองไปที่เสบียงที่กองเต็มห้องนั่งเล่น ไม่ได้ทรุดตัวลงบนโซฟาเหมือนลู่หย่วน แต่กลับย่อตัวลง เปิดกระเป๋าเก็บของที่ใหญ่ที่สุด

"เทของทั้งหมดออกมาเถอะ"

"ฉันจะได้จัดระเบียบให้"

เธอพูด

ลู่หย่วนอยากจะบอกว่าให้ตัวเองจัดการ แต่เห็นเธอนั่งยอง ๆ เริ่มทำงานแล้ว ก็ไม่ได้ห้าม

เขาเทของในเป้และถุงใส่ของทั้งหมดลงบนโต๊ะกาแฟอย่างพร่างพรู แล้วควักของจุกจิกในกระเป๋าออกมาด้วย

ชิวหยวนยื่นมือรับทีละชิ้น ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ มุมหนึ่งของเธอได้ปูผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่ที่สะอาดไว้แล้ว ดูเหมือนเตรียมไว้ล่วงหน้า