กำแพง ตู้ดับเพลิง ป้ายไฟฉุกเฉินรอบตัว เหมือนถูกใครบางคนแอบคัดลอกและวางซ้ำกันไม่รู้กี่ครั้ง ทุกๆ ระยะหนึ่งก็จะปรากฏขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า และเหมือนกันทุกประการ ไม่มีร่องรอยการเปลี่ยนแปลงใดๆ
ฝีเท้าของลู่หย่วนหยุดลงอย่างกะทันหัน
เขาก้มลงฟังความเคลื่อนไหวรอบๆ อย่างเงียบๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ว่า
“ไม่ชอบมาพากล”
ซูมู่มู่ก็หยุดเดินตามไปด้วย
เธอมองดูลวดลายอิฐ ตู้ดับเพลิง และไฟฉุกเฉินตรงหัวมุมที่คุ้นตาเหล่านั้น สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย:
“ความรู้สึกนี้... ฉันเคยเจอมาก่อน”
เสียงของเธอเบาลง “ตอนนั้นที่ฉันแอบหนีออกจาก 201 ไปหานาย ก็มีความรู้สึกแบบนี้”
“รู้สึกว่าเดินมานานแล้ว แต่ก็ไปไม่ถึงสักที เหมือนทั้งทางเดินกำลังหมุนวนอยู่กับที่”
สายตาของเธอไล่กวาดไปตามฉากที่ซ้ำๆ กันรอบตัวอย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังยืนยันความผิดปกติบางอย่างที่กำลังเกิดขึ้น
หมอกดำหนาทึบเกินไป ประกอบกับตัวอาคารนี้ถูกพลังบางอย่างบิดเบือนไปแล้ว
ถ้าเดินต่อไปข้างหน้า คงจะหลงทางอยู่ในความโกลาหลสีเทาดำนี้อย่างสิ้นเชิง หาทิศทางไม่ได้จริงๆ
ลู่หย่วนไม่ได้ก้าวต่อไปข้างหน้า
เขาหลับตา รวบรวมสมาธิทั้งหมดไว้ที่การรับรู้ เตรียมใช้ประสาทสัมผัสอันเฉียบแหลมของเขาจับภาพรายละเอียดที่ซ่อนอยู่ในทางเดิน เพื่อหาทางที่ถูกรบกวนด้วยหมอกดำในบริเวณใกล้เคียง
แต่ในความมืด เขาไม่พบทางเดิน แต่กลับรับรู้ถึงสิ่งที่น่ากลัวบางอย่าง