สิ่งที่สร้างแรงกดดันให้พวกมันได้จริง ๆ ยังคงเป็นดาบศึกจักรกลในมือของลู่หย่วน
แสงสีเงินเมื่อฟาดโดนปีศาจ จะทำให้ร่างกายของพวกมันบิดเบี้ยวและสลายตัวอย่างรุนแรง เหมือนเทียนไขที่ถูกไฟเผาจนละลาย ค่อย ๆ สลายไปจากขอบ
แต่ในไม่ช้า ลู่หย่วนก็ค้นพบความจริงที่ทำให้เขาสิ้นหวัง — สัตว์ประหลาดเหล่านี้ไม่มีทางฆ่าตาย
แม้จะฟันพวกมันออกเป็นสองท่อน พวกมันก็แค่กลายเป็นหมอกสองกลุ่มที่กระจายตัวออกไปชั่วครู่ แล้วก็กลับมารวมตัวกันใหม่เป็นรูปร่างเดิม รีบพุ่งเข้ามาหาใหม่
ราวกับเป็นสิ่งที่ไม่ถูกผูกมัดด้วยกฎฟิสิกส์ ถูกสับเป็นชิ้น ๆ แล้วยังสามารถประกอบตัวเองกลับคืนมาได้ ราวกับทุกฟันดาบนั้นไร้ประโยชน์
ไม่น่าแปลกใจที่แม้แต่นักบวชที่แข็งแกร่ง ก็ทำได้เพียงขับไล่สัตว์ประหลาดในหมอกดำเหล่านี้ออกไปเท่านั้น
สัตว์ประหลาดหมอกดำพวกนี้ น่ากลัวเกินกว่าที่คิดไว้มาก
ลู่หย่วนและอีกสองคนสู้ตลอดทาง ร่างกายเสียพลังงานอย่างรวดเร็ว ทุกครั้งที่ฟันดาบศึกก็เต็มไปด้วยแรงต้านอันหนักอึ้ง
แต่ปีศาจพวกนั้นก็ไม่เห็นจะลดลงเลย กลับยิ่งเหมือนฝูงผึ้งที่ถูกรบกวนรวมตัวกันมากขึ้นเรื่อย ๆ ไม่เห็นท่าทีว่าจะฝ่าวงล้อมออกไปได้เลย
ถ้ายังถูกถ่วงเวลาแบบนี้ต่อไป ก็เหลือเพียงทางตายเท่านั้น
และในชั่วขณะวิกฤตนี้ จู่ ๆ ซูมู่มู่ก็ร้องออกมาด้วยความตกใจ:
“คุณยาย! คือคุณยายคนนั้น!”
ลู่หย่วนและชิวหยวนรีบมองไปตามที่หล่อนชี้ — ในกลุ่มสัตว์ประหลาดหมอกดำอันน่าสะพรึงกลัวนั้น มีร่างชราภาพร่างหนึ่งปรากฏอยู่จริง ๆ