เธอพูดต่อมาค่อย ๆ เบาลง เพราะคนข้างหลังใบหน้าเต็มไปด้วยความลังเลและกระวนกระวาย
สวีหว่านกำเหล็กเส้นบาง ๆ ในมือแน่น ข้อนิ้วซีดขาว
ถังซือถอยหลังครึ่งก้าว
ฉินอีเม้มริมฝีปาก สายตากวาดไปมาระหว่างทางเดินชั้นสิบเจ็ดกับฟังหย่าชี
มีคนพูดเบา ๆ ว่า “แต่......ลู่หย่วนบอกว่าที่นี่มีปัญหา......”
“ลู่หย่วนรู้อะไร?” ฟังหย่าชีเพิ่มน้ำเสียง “ตอนนี้หมอกก็จางไปแล้ว เธอก็เห็นเอง ทางเดินสะอาดเอี่ยม แม้แต่เงาก็ไม่มี! จะมีปัญหาอะไรได้?”
ไม่มีใครตอบ
แต่ก็ไม่มีใครเดินไปข้างหน้า
ฟังหย่าชีมองใบหน้าที่ลังเลเหล่านั้น สูดหายใจลึก เปลี่ยนน้ำเสียง
“พวกเธอไม่อยากกินเนื้อแห้งหรือ?”
“พวกเธอไม่อยากกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหรือ?”
ประโยคนี้ออกมา หลายคนกลืนน้ำลายพร้อมกัน
ภาพซูมู่มู่เคี้ยวเนื้อแห้งค่อย ๆ ผุดขึ้นในความคิดของทุกคน ความพึงพอใจนั้นเหมือนตะขอเกี่ยวท้องของทุกคนไว้
“เพื่อเสบียง......เสี่ยงหน่อยก็ไม่เป็นไร......” มีคนพูดเบา ๆ ประโยคหนึ่ง
“ใช่ ถ้าไม่เสี่ยงจะได้อะไร”
“ลู่หย่วนยังหาได้ พวกเราก็ต้องหาได้”
“พวกเราพี่น้องร่วมใจกัน ต้องทำได้แน่”
เสียงเริ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ แม้จะยังสั่นเทา แต่ความลังเลนั้นถูกจินตนาการเรื่อง “เนื้อแห้งกับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป” สลายไปเกินครึ่ง